Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابن عباس ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «لَو يُعطَى النّاسُ بدَعواهُم لادَّعَى رِجالٌ أموالَ قَومٍ ودِماءَهُم، ولَكِنَّ البَيِّنَةَ على المُدَّعِى، واليَمينَ على مَن أنكَرَ»: «اگر چنان بود که بر اساس ادعای مردم به آنان داده میشد، بیشک مردمی مدعی اموال و جانهای دیگران میشدند، اما دلیل آوردن بر عهدهی مدعی و سوگند خوردن بر عهدهی کسی است که انکار میکند».
به روایت بیهقی
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان نمودهاند که اگر به مجرد ادعای مردم و بدون ادله و قراین، آنچه ادعا میکردند به آنان داده میشد، حتما کسانی مدعی جان و مال دیگران میشدند؛ اما بر مدعی واجب است که برای مطالبهی خود دلیل و مدرک بیاورد و اگر دلیلی نداشت، در این صورت دعوای مذکور متوجه مدعی علیه میشود که اگر منکر شد، باید سوگند یاد کند و با سوگند تبرئه میشود.
از عایشه رضی الله عنها روایت است که می گوید: وقتی رسول الله صلى الله عليه وسلم به سبب درد يا هر علت ديگری، از نماز شب بازمی ماند، در روز، دوازده رکعت نماز می خواند.
به روایت مسلم
وقتی رسول الله صلی الله علیه وسلم به دلیل درد یا هر علت دیگری، نماز شب را ترک می کرد، در طول روز (به جبران آن)، دوازده رکعت می خواند؛ زیرا رسول الله صلی الله علیه وسلم یازده رکعت وتر می خواند؛ و اگر شب سپری می شد و ایشان بدلیل خواب یا مانند آن نماز وترش را نخوانده بود، در طول روز قضایی این نماز را به جای می آورد؛ اما مشروع این است که چون زمان خواندن وتر بگذرد، آن را شفع (زوج) بگرداند.
از جابر بن عبدالله رضی الله عنهما روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ أَكَلَ ثُومًا أَوْ بَصَلًا، فَلْيَعْتَزِلْنَا -أَوْ قَالَ: فَلْيَعْتَزِلْ- مَسْجِدَنَا، وَلْيَقْعُدْ فِي بَيْتِهِ»: «هرکس سیر یا پیازی خورد، باید از ما کناره گیرد - یا فرمود: از مسجد ما کناره گیرد - و باید در خانهاش بنشیند». و برای رسول الله صلى الله عليه وسلم دیگی آوردند كه در آن چند نوع سبزی بود که بوی تندی از آنها به مشام ایشان صلى الله عليه وسلم رسيد. پس از محتويات آن پرسيد و آنها سبزيجاتی را كه در آن وجود داشت، نام بردند. آنگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود که آن را به یکی از اصحابش که همراه ایشان بود بدهند، ولی وقتی پیامبر متوجه شد که او نیز خوردنش را نمیپسندد، فرمود: «كُلْ، فَإِنِّي أُنَاجِي مَنْ لا تُنَاجِي»: «بخور که من با كسی [از نزديک] سخن میگويم (جبرئيل) كه تو سخن نمیگويی». و مسلم از جابر بن عبدالله روایت نموده که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ أَكَلَ مِنْ هَذِهِ الْبَقْلَةِ، الثُّومِ - وقَالَ مَرَّةً: مَنْ أَكَلَ الْبَصَلَ وَالثُّومَ وَالْكُرَّاثَ فَلَا يَقْرَبَنَّ مَسْجِدَنَا، فَإِنَّ الْمَلَائِكَةَ تَتَأَذَّى مِمَّا يَتَأَذَّى مِنْهُ بَنُو آدَمَ»: «هرکس این سبزی یعنی سیر - و باری دیگر فرمودند: هرکس که پیاز و سیر و تره - خورد، به این مسجد ما نزدیک نشود، زیرا ملائکه از آنچه آدمیان از آن اذیت میشوند، آزار میبینند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی الله علیه وسلم کسی را که سیر یا پیاز خورده، از آمدن به مسجد نهی کرده است تا با بوی آنها برادرانش را که در نماز جماعت حاضر میشوند اذیت نکند؛ و این نهی از آمدن به مسجد است نه از خوردن آنها؛ زیرا این دو از خوراکیهای مباح هستند. و برای پیامبر صلی الله علیه وسلم دیگی آوردند که حاوی سبزیجاتی بود، پس از آن بوی تندی احساس کرد که به او محتویات دیگ را گفتند؛ و ایشان از خوردنش امتناع ورزید و آن را به یکی از اصحابش تقدیم کرد تا از آن بخورد، اما آن صحابی نیز به اقتدا از پیامبر صلی الله علیه وسلم، خوردنش را نپسندید؛ وقتی پیامبر صلی الله علیه وسلم متوجه این مساله شد فرمود: بخور، زیرا من وحی را با ملائکه نجوا میکنم. و پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر دادند که ملائکه از بوهای بد آزار میبینند، چنانکه مردم از آن اذیت میشوند.
از عبدالله بن عمرو رضی الله عنهما روایت است که می گوید: شخصی به نام کِرکِرَه که مسئول حمل کالاهای رسول الله صلى الله عليه وسلم بود، فوت کرد. رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «هُوَ في النَّارِ»: «او در آتش است». صحابه برای تحقيق و بررسی وضعيت او رفتند و ديدند که عبايی از مال غنیمت دزديده است.
به روایت بخاری
مسئول حمل کالاهای رسول الله صلی الله علیه وسلم مردی بود به نام کرکره؛ چون وی فوت می شود، رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که به خاطر معصیت و نافرمانی در آتش است یا اگر الله او را نبخشد، در آتش است؛ این بود که صحابه سبب دوزخی بودن وی را جویا شدند که متوجه شدند عبایی را از غنیمت دزدیده است.
از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که گفت: شنیدم که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ میفرمود: «أَرَأَيْتُمْ لَوْ أَنَّ نَهَرًا بِبَابِ أَحَدِكُمْ يَغْتَسِلُ فِيهِ كُلَّ يَوْمٍ خَمْسًا، مَا تَقُولُ ذَلِكَ يُبْقِي مِنْ دَرَنِهِ؟»: «نظرتان چیست؟ اگر کنار دروازهٔ [خانهٔ] یکی از شما رودی باشد که هر روز پنج بار خودش را در آن بشوید، آیا چیزی از چرک بدنش باقی میماند؟» گفتند: از چرک بدنش چیزی باقی نمیماند. فرمود: «فَذَلِكَ مِثْلُ الصَّلَوَاتِ الخَمْسِ، يَمْحُو اللَّهُ بِهِ الخَطَايَا»: «این مانند نمازهای پنجگانه است که الله گناهان را به واسطهٔ آنها پاک میکند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نمازهای پنجگانه در هر شبانهروز را از نظر پاک کردن گناهان صغیره و خطاها به رودی در کنار درب خانهٔ انسان تشبیه کرده که روزی پنج بار خود را در آن بشوید که درنتیجه از چرک و ناپاکیاش چیزی باقی نمیماند.
از زيد بن ارقم رضی الله عنه روایت است که می گويد: ما در نماز با يکديگر صحبت می کرديم؛ اما زمانی که اين آيه نازل گرديد: «وَقُومُواْ لِلَّهِ قَانِتِينَ»: «و با فروتنی و فرمانبرداری برای الله به پا خیزید» به ما دستور داده شد تا در نماز سکوت کنیم و از صحبت کردن منع شديم.
متفق علیه
نماز راه ارتباطی بنده با پروردگارش می باشد؛ بنابراین نباید نمازگزار در نماز جز به مناجات با الله مشغول باشد. زید بن ارقم رضی الله عنه خبر می دهد که مسلمانان در ابتدا به اندازه ی نیازشان در نماز با یکدیگر صحبت می کردند؛ هریک از آنها با کسی که در کنارش بود، در مورد نیازش سخن می گفت؛ و این درحالی بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم می شنید و آنان را از این کار نهی نمی کرد. اما از آنجا که نماز محل مناجات با الله بود و جایی برای سخن گفتن با مخلوقات نبود، الله متعال آنها را به سکوت امر می کند و اینکه مراقب نمازهای شان باشند؛ و آنان را از سخن گفتن در نماز نهی کرده و این آیه را نازل می کند: «حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصّلاةِ الوُسطى وَقُومُوا لله قَانِتِينَ» [بقره: 238] «[ای مسمانان] بر [انجام] همه نمازها و [به خصوص] نماز عصر کوشا باشید و با فروتنی و فرمانبرداری برای الله به پا خیزید». به این ترتیب صحابه متوجه نهی از سخن گفتن در نماز می شوند و از آن دست می کشند.
از عایشه رضی الله عنها روایت است که در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم خورشید کسوف کرد؛ بنابراین رسول الله صلی الله علیه وسلم کسی را فرستاد تا در بین مردم ندای «الصلاة جامعة» سر دهد؛ پس مردم جمع شدند و رسول الله صلی الله علیه وسلم جلو رفت و تکبیر گفت و در دو رکعت، چهار رکوع و چهار سجده انجام داد.
متفق علیه
در عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم خورشید گرفتگی روی می دهد و رسول الله صلى الله عليه وسلم کسی را می فرستد تا در خیابان ها و بازارها ندای «الصلاة جامعة» سر دهد، تا همگی با هم نماز بخوانند و به درگاه الله متعال دست به دعا بردارند که آنها را بیامرزد و به ایشان رحم کند و از نعمت های آشکار و پنهان خود محروم نگرداند. بنابراین همگی در مسجد رسول الله صلی الله علیه وسلم جمع می شوند و رسول الله صلی الله علیه وسلم جلو می رود تا برای آنها نماز بخواند؛ و با آنها نمازی می خواند که با نمازهای عادی تفاوت دارد چون اتفاقی غیر عادی افتاده است؛ نماز بدون اقامه است و رسول الله صلی الله علیه وسلم تکبیر می گوید و دو رکعت می خواند و در هر رکعت دو رکوع و دو سجده انجام می دهد.
از عايشه رضی الله عنها روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم در تمام بخش های شب نماز وتر می خواند؛ گاه در اول شب و گاه در نيمه ی شب و گاه در پايان شب. و آخرین وقتی که در آن وتر می خواند سحر بود.
متفق علیه
ام المومنین عايشه رضی الله عنها از وقتی در شب خبر می دهد که رسول الله صلى الله عليه وسلم نماز وترش را در آن می خواند؛ اینکه در این مورد به ساعت خاصی مقید نبود. و در هریک از بخش های شب نماز وترش را می خواند. گاهی در اول شب و به هنگام نماز عشاء و بعد از آن و گاهی در نیمه ی شب، بعد از اینکه یک سوم شب گذشته بود و گاهی دو سوم شب که سپری می شد، در پایان شب نماز وترش را می خواند.
از عَمرو بن شُعیب از پدرش از پدربزرگش روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمود: «مُرُوا أولادكمِ بالصلاةِ وهم أبناءُ سبعِ سِنينَ، واضرِبوهم عليها وهم أبناءُ عَشرٍ، وفرِّقوا بينهم في المَضاجِعِ»: «فرزندانتان را در هفت سالگی به نماز امر کنید و در ده سالگی برای نماز بزنید و محل خواب آنان را جدا کنید».
به روایت ابوداوود
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان نموده که باید پدر فرزندانش - پسر و دختر - را در هفت سالگی به نماز امر کند و هرآنچه برای برپا داشتن نماز لازم است، به آنان بیاموزد. و هرگاه به ده سالگی رسیدند بر اهمیت این امر بیفزاید و در صورت کوتاهی در نماز، آنان را بزند و باید در این سن محل خواب آنان را از هم جدا کند.
