Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از عبدالرحمن بن ابی لَیلیٰ روایت است که گفت: کَعب بن عُجْرَة مرا دید و گفت: آیا هدیهای به تو ندهم؟ پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نزد ما آمد که گفتیم: یا رسول الله، دانستیم که چگونه بر شما سلام بگوییم، پس چگونه بر شما درود بفرستیم؟ فرمود: بگویید: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، اللَّهُمَّ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ»: «بارالها، بر محمد و بر آل محمد درود بفرست چنانکه بر آل ابراهیم درود ارزانی داشتی، همانا تو ستودهشده و باشکوهی، بارالها بر محمد و بر آل محمد برکت ارزانی دار چنانکه بر آل ابراهیم برکت ارزانی داشتی، براستی تو ستوده شده و با شکوهی».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
صحابه از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ دربارهٔ چگونگی درود و صَلوات بر او پرسیدند، پس از آنکه نحوهٔ سلام گفتن به ایشان در تحیات را دانستند: «السلام عليك أيها النبي ورحمة الله وبركاته». پس پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به آنان از نحوهٔ درود فرستادن بر ایشان خبر میدهد به این معنا که بگویند: «اللهُمَّ صَلِّ عَلى مُحمَّدٍ وعَلى آلِ مُحمد» یعنی: با یاد کردن زیبای او در ملأ اعلی (جمع ملائکه) بر او و بر پیروانش و مؤمنان خویشاوندش ثنا بگو. «كما صلَّيتَ على آل إبراهيم» یعنی همانگونه که آل ابراهیم یعنی ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و ذریهٔ آنان و پیروان مؤمنشان را مورد فضل خود قرار دادی، محمد ـ صلی الله علیه وسلم ـ را نیز شامل فضل خود بگردان. «إنك حميد مجيد» یعنی: تو در ذات و صفات و افعالت ستوده شدهای و عظمت و سلطان و عطای تو وسیع و بیکران است. «اللهم بارك على محمدٍ وعلى آل محمد كما باركتَ على آل إبراهيم» یعنی از خیر و کرامت خود بزرگترینش را به او عطا کن و بر آن بیفزا و پایدارش گردان.
از عُبادة بن صامِت ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمود: «لَا صَلَاةَ لِمَنْ لَمْ يَقْرَأْ بِفَاتِحَةِ الكِتَابِ»: «برای کسی که فاتحة الکتاب را نخواند، نمازی نیست».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان میکند که نماز درست نیست مگر با خواندن سورهٔ فاتحه؛ زیرا خواندن فاتحه در هر رکعت، یکی از ارکان نماز است.
از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «مَنِ اغْتَسَلَ يَوْمَ الجُمُعَةِ غُسْلَ الجَنَابَةِ ثُمَّ رَاحَ، فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ بَدَنَةً، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الثَّانِيَةِ، فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ بَقَرَةً، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الثَّالِثَةِ، فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ كَبْشًا أَقْرَنَ، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الرَّابِعَةِ، فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ دَجَاجَةً، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الخَامِسَةِ، فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ بَيْضَةً، فَإِذَا خَرَجَ الإِمَامُ حَضَرَتِ المَلاَئِكَةُ يَسْتَمِعُونَ الذِّكْرَ»: «کسی که در روز جمعه [همانند] غسل جنابت، غسل کند، سپس [به مسجد] برود مانند آن است که شتری را صدقه کرده باشد؛ و کسی که در ساعت دوم برود همانند آن است که گاوی را صدقه کرده باشد؛ و کسی که در ساعت سوم برود مانند آن است که قوچی شاخدار را صدقه کرده باشد؛ و کسی که در ساعت چهارم برود مانند آن است که مرغی را صدقه کرده باشد؛ و کسی که در ساعت پنجم برود مانند آن است که تخم مرغی را صدقه داده باشد؛ و چون امام [برای خطبه] بیرون شود، ملائکه برای شنیدن ذکر و یاد الله حاضر میشوند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ از فضیلت زود رفتن به نماز جمعه خبر میدهد. این زود رفتن از طلوع خورشید آغاز میشود و تا آمدن امام ادامه دارد؛ و پنج ساعت است که این ساعات بر حسب زمان بین طلوع خورشید تا آمدن امام و بالا رفتن بر منبر تقسیم میشود: نخست: کسی که غسلی کامل همانند غسل جنابت انجام دهد، سپس در ساعت نخست به مسجدی برود که در آن نماز جمعه برگزار میشود، مانند آن است که شتری را صدقه داده باشد. دوم: کسی که در ساعت دوم برود چنان است که گویا گاوی را صدقه داده باشد. سوم: کسی که در ساعت سوم به مسجد برود مانند آن است که قوچی شاخدار را صدقه داده باشد. چهارم: کسی که در ساعت چهارم برود مانند آن است که مرغی را صدقه داده باشد. پنجم: کسی که در ساعت پنجم برود مانند آن است که تخم مرغی را صدقه داده باشد. پس چون امام برای خطبه بیرون آید، ملائکهای که برای نوشتن کسانی که وارد مسجد میشوند و در کنار درهای آن نشستهاند، از نوشتن بازمیایستند و برای شنیدن ذکر و یاد الله و خطبه میآیند.
از عبدالله بن عمر رضی الله عنهما روایت است که میگوید: شنیدم که رسول الله صلی الله علیه وسلم میفرمود: «مَنْ جَاءَ مِنْكُمُ الْجُمُعَةَ فَلْيَغْتَسِلْ»: «هریک از شما که به [نماز] جمعه آمد، باید غسل کند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی الله علیه وسلم تاکید میکند که هرکس قصد آمدن به نماز جمعه را دارد، بر او مستحب است که غسل کند؛ غسلی همانند غسل جنابت.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «مَنْ شَهِدَ الجَنَازَةَ حَتَّى يُصَلَّى عَلَيْهَا فَلَهُ قِيراطٌ، وَمَنْ شَهِدَهَا حَتَّى تُدْفَنَ، فَلَهُ قِيرَاطَانِ»: «هرکس در تشييع جنازه ای شرکت کند و تا پايانِ نماز جنازه بماند، به اندازه ی يک قيراط پاداش می يابد و اگر تا خاکسپاریِ ميّت صبر کند، پاداش دو قيراط برايش ثبت می شود». پرسيدند: ای رسول خدا، دو قيراط چقدر است؟ فرمود: «مِثْلُ الجَبَلَيْنِ العَظِيمَيْنِ»: «همانندِ دو کوه بزرگ». و در روایت مسلم آمده است: «أَصْغَرُهُمَا مِثْلُ أُحُدٍ»: «کوچک ترين آنها مانندِ "کوه احد" است».
متفق علیه
الله متعال با بندگانش مهربان است و می خواهد اسباب مغفرت و آمرزش را برای آنان مهیا کند؛ به همین دلیل به شرکت در نماز جنازه و خاکسپاری میت تشویق می کند چون این کار شفاعتی برای او محسوب می شود که سبب جلب رحمت است. بنابراین برای کسی که در نماز جنازه شرکت می کند، یک قیراط ثواب و پاداش در نظر گرفته است؛ و برای کسی که علاوه بر آن، در خاکسپاری میت هم حضور داشته باشد، یک قیراط دیگر لحاظ کرده است. و این مقدار ثواب و پاداش نزد الله متعال بسیار بزرگ و معلوم می باشد. اما چون مقدار آن برای صحابه رضی الله عنهم مشخص نیست، رسول الله صلی الله علیه وسلم مثالی می زند که به فهم شان نزدیک تر باشد؛ اینکه هر قیراطی به اندازه ی یک کوه بزرگ است؛ چون با رعایت حق برادر مسلمان، دعا برای او، یادآوری سرانجام انسان، تسلای خاطر بازماندگان میت و مصالح دیگری همراه است.
از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «مَنْ تَوَضَّأ فأحَسَنَ الْوُضُوء، ثُمَّ أتَى الْجُمعةَ، فَاستَمَعَ وأنْصَتَ، غُفِر لَهُ ما بيْنَهُ وبيْنَ الْجُمعةِ وزِيادةُ ثَلاثَةِ أيَّام، ومَنْ مسَّ الْحَصَى فَقد لَغَا»: «هرکس به خوبی وضو بگیرد و سپس برای نماز جمعه [به مسجد] برود و به خطبهٔ جمعه گوش دهد و ساکت باشد، گناهانی که تا روز جمعه و سه روز بعد از او سر میزند، آمرزيده میشود. و هرکس [در هنگام خطبه] سنگريزهای را لمس کند، دچار لغو شده است».
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر میدهد که هرکس وضو بگیرد و وضویش را با کامل نمودن ارکانش و انجام سنتها و آدابش به خوبی انجام دهد، سپس به نماز جمعه بیاید و خوب به خطیب گوش فرا دهد و از لغو دوری کند، الله متعال گناهان صغیرهٔ ده روز او را میآمرزد؛ از این نماز جمعه تا جمعهٔ بعدی به اضافهٔ سه روز دیگر؛ زیرا پاداش نیکی به اندازهٔ ده برابر آن است. سپس رسول خدا ـ صلی الله علیه وسلم ـ نسبت به عدم توجه قلبی نسبت به پند و اندرزهایی که در خطبه گفته میشود، هشدار میدهد؛ اینکه در هنگام خطبه اعضای او به کارهای دیگری مانند بازی کردن با سنگریزهها [یا فرش و دیگر چیزها] مشغول نشود، زیرا کسی که چنین کند، دچار لغو شده و کسی که لغو کند، بهرهای از اجر کامل جمعهاش ندارد.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ غَدَا إِلَى الْمَسْجِدِ أَوْ رَاحَ أَعَدَّ اللهُ لَهُ فِي الْجَنَّةِ نُزُلًا، كُلَّمَا غَدَا أَوْ رَاحَ»: «کسی که در ابتدا يا پايان روز به مسجد برود، الله برای هر نوبت که در ابتدا يا انتهای روز به مسجد میرود، ضيافتی در بهشت برای او فراهم میسازد».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی الله علیه وسلم کسی را که برای عبادت یا علم یا دیگر اهداف خیر در هر وقت روز - اول روز یا آخر آن - به مسجد برود، بشارت داده که برای هر نوبت که در ابتدا يا انتهای روز به مسجد میرود، جایگاه و محل ضیافتی در بهشت تدارک میبیند.
از ابوموسی اشعری رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «مَن مَرَّ فِي شَيْءٍ مِنْ مَسَاجِدِنَا، أَوْ أَسْوَاقِنَا، ومَعَه نَبْلٌ فَلْيُمْسِك، أَوْ لِيَقْبِضْ عَلَى نِصالِهَا بِكفِّهِ، أَنْ يُصِيب أَحَدًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ مِنْهَا بِشَيْءٍ»: «هرکس با نيزه از مساجد يا بازارهای ما می گذرد، بايد نوک آن را با دستش بگيرد تا مبادا به يکی از مسلمانان برخورد کند و آسيبی به او برساند».
متفق علیه
هرکس از مساجد و بازار و اماکن تجمع مسلمانان می گذرد و سلاحی چون نیزه و مانند آن به همراه دارد، باید مراقب آن بوده و قبضه ی آن را محکم بگیرد تا مبادا به یکی از مسلمانان آسیبی برسد.
از عبدالله بن سلام ـ رضی الله عنه ـ روایت است که گفت: هنگامی که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به مدینه آمد مردم به سوی ایشان شتافتند و سه بار گفته شد: رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ آمد، رسول الله آمد، رسول الله آمد! پس من نیز در میان مردم آمدم تا نظارهگر باشم، پس چون در چهرهاش دقت کردم متوجه شدم که این چهرهٔ یک دروغگو نیست؛ و نخستین چیزی که از وی شنیدم این بود که فرمود: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ، أَفْشُوا السَّلَامَ، وَأَطْعِمُوا الطَّعَامَ، وَصِلُوا الْأَرْحَامَ، وَصَلُّوا بِاللَّيْلِ وَالنَّاسُ نِيَامٌ، تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ بِسَلَامٍ»: «ای مردم، سلام گفتن را رواج دهيد و غذا بدهيد و پيوند خويشاوندی را به جای آوريد؛ و شب هنگام، درحالیکه مردم خوابيدهاند، نماز بگزارید تا به سلامتی (بدون هیچ رنجی) وارد بهشت شويد».
به روایت ترمذی و ابنماجه و احمد
وقتی که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به مدینه آمد و مردم او را دیدند، به سرعت نزد ایشان شتافتند؛ و از جمله کسانی که به سوی ایشان رفت، عبدالله بن سلام از یهودیان بود؛ پس چون ایشان را دید، دانست که چهرهٔ ایشان چهرهٔ یک دروغگو نیست؛ زیرا چهرهٔ ایشان نورانی و زیبا و دارای هیبت صادقانه بود؛ سپس نخستین چیزی که از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ میشنود این است که مردم را به اعمالی تشویق میکند که سبب وارد شدن به بهشت هستند از جمله: نخست: انتشار و ترویج سلام و ابراز آن و زیاد گفتن آن بر کسانی که میشناسی و نمیشناسی. دوم: غذا دادن، با صدقه (صدقه دادن مواد غذایی) و هدیه دادن و مهمان کردن مردم. ثالثا: صلهٔ رحم و حفظ پیوند خویشاوندی با خویشان یا نزدیکان از جهت پدر یا مادر. چهارم: نماز نافلهٔ قیام اللیل (نماز شب) هنگامی که مردم خوابیدهاند.
