Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لَا تُزَوِّجُ الْمَرْأَةُ الْمَرْأَةَ، وَلَا تُزَوِّجُ الْمَرْأَةُ نَفْسَهَا، فَإِنَّ الزَّانِيَةَ هِيَ الَّتِي تُزَوِّجُ نَفْسَهَا»: «هیچ زنی نمی تواند زن دیگری را به ازدواج کسی در آورد و هیچ زنی نمی تواند خود را به ازدواج کسی درآورد». و زن زناکار است که خود را به ازدواج کسی در می آورد.
به روایت ابن ماجه
حدیث مذکور بر این دلالت دارد که زن نمی تواند ولی و عهده دار ازدواج خود و زنی جز خود باشد؛ و نکاح و ازدواجی که در آن زن خودش را به ازدواج کسی درآورد، نکاحی باطل است؛ اما اینکه می گوید: «زن زناکار است که خود را به ازدواج کسی در می آورد». سخن ابوهریره می باشد؛ و منظورش این است که اقدام کردن زن برای به ازدواج درآوردن خود، از اعمال زناکاران است؛ بنابراین نباید نکاح و ازدواجی بدون اجازه ی ولی صورت بگیرد.
از ابوهریره رضیاللهعنه روایت است که گفت: رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمود: «مَلْعُون مَنْ أتَى امرأتَه في دُبُرِها». «ملعون [و از رحمت خدا دور] است کسی که از پشت با همسرش نزدیکی کند».
به روایت ابوداوود و نسائی در «السنن الکبری» و احمد
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم از اینکه شوهر از پشت (از غیر محل جِماع) با همسرش نزدیکی کند، هشدار میدهند؛ به این صورت که [فاعل آن] ملعون و رانده شده از رحمت خداست، و این عمل، گناهی کبیره از گناهان کبیره است.
از ابن عباس رضیاللهعنهما روایت است که رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: «لَا يَنْظُرُ اللهُ إِلَى رَجُلٍ أَتَى رَجُلًا أَوِ امْرَأَةً فِي دُبُرٍ». «خداوند به مردی که با مردی دیگر یا با زنی از پشت نزدیکی کند، نگاه نمیکند».
به روایت ترمذی و نسائی در «السنن الکبری»
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم این تهدید شدید را بیان کردهاند که خداوند با نگاه رحمت به مردی که با مردی دیگر از پشت یا با زنی از پشت نزدیکی کند، نمینگرد، و اینکه این عمل، از گناهان کبیره است.
از معاویه قُشَیری رضیاللهعنه روایت است که گفت: عرض کردم: ای رسول خدا، حق همسر یکی از ما بر او چیست؟ فرمودند: «أَنْ تُطْعِمَهَا إِذَا طَعِمْتَ، وَتَكْسُوَهَا إِذَا اكْتَسَيْتَ، أَوِ اكْتَسَبْتَ، وَلَا تَضْرِبِ الْوَجْهَ، وَلَا تُقَبِّحْ، وَلَا تَهْجُرْ إِلَّا فِي الْبَيْتِ» یعنی: «اینکه هرگاه خودت غذا خوردی، به او نیز غذا بدهی، و هرگاه خودت لباس پوشیدی، یا [مالی] به دست آوردی، او را نیز بپوشانی، و به صورتش نزنی، و به او دشنام ندهی (و نگویی: خدا رویت را زشت کند)، و جز در خانه از او دوری نکنی (و قهر نکنی)».
به روایت ابوداوود و ابنماجه و احمد
از پیامبر صلیاللهعلیهوسلم پرسیده شد که حق همسر بر شوهرش چیست؟ پس پیامبر صلیاللهعلیهوسلم اموری را ذکر کردند، از جمله: اولاً: خودت را به غذا اختصاص ندهی و او را محروم نکنی؛ بلکه هرگاه خوردی و غذا داشتی، به او نیز غذا بدهی. ثانیاً: خودت را به پوشاک و لباس اختصاص ندهی، بلکه هرگاه خودت پوشیدی، و هرگاه [مالی] به دست آوردی و توانستی، او را نیز بپوشانی (برای او نیز لباس بخری). ثالثاً: [همسر] زده نمیشود مگر به دلیلی و در صورت نیاز، و هرگاه برای تأدیب یا به خاطر ترک برخی از واجبات نیاز به زدن او باشد، باید زدنی غیر شدید (و غیر آسیبرسان) باشد؛ و به صورت زده نمیشود؛ زیرا صورت، شریفترین و نمایانترین عضو است و شامل اجزاء ارزشمند و اعضای ظریفی است. رابعاً: دشنام ندهی و نگویی: خدا رویت را زشت کند؛ پس نه چهره و نه هیچیک از اعضای بدن او را به زشتی که ضد زیبایی است، نسبت ندهی؛ زیرا خداوند متعال است که چهره و جسم انسان را صورت بخشیده و هر چیزی را که آفریده، نیکو آفریده است. و نکوهشِ آفرینش، به نکوهشِ آفریدگار بازمیگردد، والعياذ بالله. خامساً: جز در بستر از او دوری نکنی، و از او روی برنگردانی و او را به خانهای دیگر منتقل نکنی؛ و شاید این مربوط به قهر کردنی است که معمولاً میان زن و شوهر رخ میدهد.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «إِذَا دَعَا الرَّجُلُ امْرَأتَهُ إِلَى فِرَاشِهِ فَأبَتْ، فَبَاتَ غَضْبَانَ عَلَيْهَا، لَعَنَتْهَا المَلاَئِكَةُ حَتَّى تُصْبحَ»: «هرگاه مرد، زنش را به بستر خود فرابخواند و زن به بستر شوهرش نرود و مرد، شب را در حال خشم (و نارضايتی) از همسرش سپری کند، ملائکه آن زن را تا صبح لعنت می کنند».
متفق علیه
حدیث مذکور بر این دلالت دارد که اگر مردی همسرش را برای آمیزش و همبستری فراخواند، باید اجابت کند وگرنه خود را در معرض لعنت ملائکه قرار می دهد. اما این مقید به زمانی است که شوهر از عدم پاسخ مثبت زن خشمگین و ناراحت شود؛ چنانکه در روایت بخاری آمده است. اما اگر رضایت داشته باشد و از عدم اجابت وی ناراحت نشود، اشکالی ندارد. همچنین اگر زن عذری شرعی داشت مثلا بیمار بود و نمی توانست با وی معاشرت داشته باشد یا اینکه عذری داشت که او را از حضور در بستر شوهر بازمی داشت، در این صورت هم اشکالی ندارد. در غیر این صورت باید به خواسته ی شوهر پاسخ مثبت داده و در بستر وی حاضر شود. و اگر این حق شوهر بر همسر باشد همچنین شوهر باید رعایت حال همسرش را بکند؛ و چون تمایل او به آمیزش و همبستری را شاهد بود، به وی پاسخ مثبت دهد تا چنان با او رفتار کرده باشد که با وی رفتار می کند. و الله متعال می فرماید: «وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ»: «و با آنها به طور شایسته رفتار کنید».
از عبدالله بن عمر رضیاللهعنهما روایت است که گفت: پیامبر صلیاللهعلیهوسلم «واصِله» (زنی که موی خود یا دیگری را به موی دیگری وصل میکند) و «مُستَوصِله» (زنی که از دیگری میخواهد تا مویی را به موی او وصل کند) و «واشِمه» (زنی که خالکوبی میکند) و «مُستَوشِمه» (زنی که خالکوبی میشود) را لعنت کردند.
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم چهار گروه را نفرین به طرد و دور شدن از رحمت خداوند متعال کردهاند: اول: «واصِله»، زنی که موی خود یا دیگری را به موی دیگری وصل میکند. دوم: «مُستَوصِله»، زنی که از دیگری میخواهد تا مویی را به موی او وصل کند. سوم: «واشِمه»، زنی که با فرو کردن سوزن در عضوی از بدن، مانند صورت، کف دست یا سینه، و قرار دادن سرمه یا مانند آن در آن، خالکوبی میکند تا اثر آن کبود یا سبز شود؛ به قصد زینت و زیبایی. چهارم: «مُستَوشِمه»، زنی که درخواست میکند بر بدنش خالکوبی انجام شود. و این اعمال از گناهان کبیره است.
از ابوهریره رضیاللهعنه روایت است که پیامبر صلیاللهعلیهوسلم فرمود: «مَنْ كَانَتْ لَهُ امْرَأَتَانِ فَمَالَ إِلَى إِحْدَاهُمَا، جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَشِقُّهُ مَائِلٌ». «هر کس دو همسر داشته باشد و به سوی یکی از آن دو تمایل نشان دهد (و عدالت را رعایت نکند)، روز قیامت در حالی میآید که یک طرف بدنش کج (یا فلج) است».
به روایت ابوداوود و ترمذی و نسائی و ابنماجه و احمد
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم خبر میدهند که هر کس بیش از یک همسر داشته باشد و عدالتِ ممکن را میان همسرانش رعایت نکند - از جمله برابری در هزینه، مسکن، پوشاک و همبستری (تقسیم شبها) - مجازاتش در روز قیامت این است که نیمی از بدنش کج باشد، و این کج بودن، کیفری برای ظلم اوست، همانگونه که او در رفتارش [به یک سو] متمایل شد.
از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ تَجَاوَزَ عَنْ أُمَّتِي مَا حَدَّثَتْ بِهِ أَنْفُسَهَا، مَا لَمْ تَعْمَلْ أَوْ تَتَكَلَّمْ»: «الله تعالی از امت من دربارهٔ وسوسهای که در نفسشان پدید میآید درگذشته است، تا وقتی که به آن عمل نکرده یا به زبان نیاورده باشند».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر دادهاند که مسلمان به دلیل حدیث نفس و وسوسههای بدی که در دلش میگذرد، پیش از آنکه به آن عمل کند یا به زبان بیاورد، مواخذه نمیشود؛ زیرا خداوند متعال گناه آن را نادیده گرفته و از آن گذشت نموده است؛ و امت محمد ـ صلی الله علیه وسلم ـ به دلیل آنچه در ذهنشان میگذرد و به دلشان میآید، بیآنکه به آن آرام گیرند یا در دلشان مستقر شود، مؤاخذه نمیشوند؛ اما اگر آن وسوسه در دلش مستقر شده و جا گیرد مانند تکبر یا خودبزرگبینی یا نفاق، یا آنکه آن را با اعضای خود عملی کند یا به زبان بیاورد، به این سبب مؤاخذه خواهد شد.
از علی ـ رضی الله عنه ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «رُفِعَ الْقَلَمُ عن ثلاثة: عن النائم حتى يَسْتَيْقِظَ، وعن الصبي حتى يَحْتَلِمَ، وعن المجنون حتى يَعْقِلَ»: «قلم از سه کس برداشته شده است: از خوابیده تا آنکه بیدار شود و از کودک تا آنکه بالغ شود و از دیوانه تا آنکه به عقل آید».
به روایت ابوداوود و ترمذی و نسائی در «السنن الکبری» و ابنماجه و احمد
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر دادهاند که همواره بنی آدم مکلف است مگر این سه کس: کودک خردسال تا آنکه بزرگ و بالغ شود. و دیوانهٔ فاقد عقل تا آنکه عقلش به او بازگردد. و خوابیده تا آنکه بیدار شود. تکلیف از این سه گروه برداشته شده و گناهی که مرتکب شوند نوشته نمیشود، اما کار خیری که کودک انجام دهد برخلاف مجنون و خوابیده نوشته میشود؛ زیرا آنها در حالتی هستند که به دلیل از بین رفتن احساس و تعقل، عبادتشان صحیح نیست.
