Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از زيد بن خالد جُهَنی رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «مَنْ فَطَّرَ صَائِماً، كَانَ لَهُ مِثْلُ أجْرِهِ، غَيْرَ أنَّهُ لا يُنْقَصُ مِنْ أجْرِ الصَّائِمِ شَيْءٌ»: «هرکس به روزه داری افطاری دهد، اجری مانندِ اجر روزه دار به او می رسد؛ بی آنکه چيزی از پاداش روزه دار کم شود».
به روایت ابن ماجه - به روایت ترمذی - به روایت نسائی - به روایت احمد - به روایت دارمی
این حدیث بیانگر فضل افطاری دادن به روزه دار می باشد و به این کار تشویق می کند؛ چنانکه هرکس به روزه داری افطاری دهد، همانند پاداش روزه دار برای او خواهد بود بدون اینکه چیزی از اجر و پاداش روزه دار کاسته شود؛ و این از فضل الله بر بندگانش می باشد. چون افطاری دادن به دیگران از مصادیق همکاری در نیکی و تقوا بوده و باعث ایجاد محبت و دوستی بین مسلمانان می شود. ظاهر حدیث بیانگر این مطلب است که اگر کسی به روزه داری در حد یک خرما هم افطاری بدهد، اجر و پاداشی مانند او می برد؛ بنابراین شایسته است که بر افطاری دادن روزه داران به اندازه ی توان حریص باشیم به ویژه زمانی که روزه داران نیازمند و فقیر باشند یا کسی را نداشته باشند که برای آنها افطاری درست کند و نیازمند چنین کسی باشند.
از سعد بن ابی وقاص ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «هرکه هنگام شنیدن صدای مؤذن بگوید: أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، رَضِيتُ بِاللهِ رَبًّا وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا، وَبِالْإِسْلَامِ دِينًا (گواهی میدهم که معبود به حقی نیست جز الله که یگانه و بیشریک است و اینکه محمد بنده و فرستادهٔ اوست. به الله به عنوان پروردگار و به محمد به عنوان پیامبر و به اسلام به عنوان دین خشنود شدم) برای او گناهش آمرزیده میشود».
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر میدهد که هرکس هنگام شنیدن صدای مؤذن بگوید: «أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ» یعنی: اقرار و اعتراف میکنم و خبر میدهم که معبود به حقی جز الله نیست و هر معبودی جز او باطل است، «وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ» یعنی: او خود بنده است و عبادت نمیشود و پیامبر است و دروغ نمیگوید، «رَضِيتُ بِاللهِ رَبًّا» یعنی به پروردگاری و الوهیت و نامها و صفاتش خشنود شدم، «وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا» یعنی به همهٔ آنچه با آن فرستاده شده و به ما ابلاغ نموده خشنود شدم، «وَبِالْإِسْلَامِ» یعنی: به همهٔ احکام اسلام از اوامر و نواهی، «دینا» یعنی: به آن معتقدم شدم و گردن نهادم، «گناهانش آمرزیده میشود». یعنی: گناهان صغیره.
از يزيد بن شريک بن طارق روایت است که می گويد: علی رضی الله عنه را در حالِ سخنرانی بر روی منبر ديدم و شنيدم که می گفت: نه، به الله سوگند جز کتاب الله و آنچه در اين صحيفه است، کتاب ديگری نزدمان نيست که آن را بخوانيم. سپس آن صحيفه را باز کرد که در آن دیه ی دندان های شتر و پاره ای از احکامِ جراحات بيان شده بود و در آن آمده بود که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرموده است: «المَدينَةُ حَرَمٌ مَا بَيْنَ عَيْرٍ إِلَى ثَوْرٍ، فَمَنْ أحْدَثَ فِيهَا حَدَثاً أَوْ آوَى مُحْدِثاً، فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللهِ وَالمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أجْمَعِينَ، لا يَقْبَلُ اللهُ مِنْهُ يَومَ القِيَامَةِ صَرْفاً وَلا عَدْلاً. ذِمَّةُ المُسْلِمينَ وَاحِدَةٌ، يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ، فَمَنْ أَخْفَرَ مُسْلِماً، فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللهِ وَالمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ، لا يَقْبَلُ اللهُ مِنْهُ يَومَ القِيَامَةِ صَرْفاً وَلا عَدْلاً. وَمَن ادَّعَى إِلَى غَيرِ أَبيهِ، أَوْ انْتَمَى إِلَى غَيرِ مَوَاليهِ، فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللهِ وَالمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعينَ؛ لا يَقْبَلُ اللهُ مِنْهُ يَومَ القِيَامَةِ صَرْفاً وَلا عَدْلاً»: «مدينه از کوه عير تا کوه ثور حرم است و هرکس در آن بدعتی بياورد يا بدعت گزاری را جای دهد، لعنت الله و ملائکه و همه ی مردم بر اوست و الله در روز قيامت، هيچ توبه و احسان و فديه ای را از او قبول نمی کند. پيمان مسلمانان يکی است؛ کمترين شان از اين حق برخوردار است - و می تواند به غيرمسلمانان امان دهد -. پس هرکس امان و پيمان مسلمانی را نقض کند، لعنت الله و ملائکه و همه ی مردم بر اوست و الله در روز رستاخيز، هيچ توبه و احسان و فديه ای را از او قبول نمی کند. هرکس خود را به غير از پدرش يا به غير از آزادکنندگان خود نسبت دهد، لعنت الله و ملائکه و همه ی مردم بر اوست و الله در روز قيامت، هيچ توبه و احسان و فديه ای را از او قبول نمی کند».
متفق علیه
علی رضی الله عنه در حال سخنرانی بر منبر می گوید: به الله سوگند، نزد ما کتابی جز کتاب الله و این کتاب نیست که آن را بخوانیم؛ سپس آن کتاب را باز می کند که در آن دیه ی دندان های شتر و مسائلی در ارتباط با جراحات و احکام آنها نوشته شده است. و در آن آمده که رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر داده مدینه مانند مکه حرم است؛ و حدود آن از کوه عیر تا کوه ثور می باشد. بنابراین هرکس در مدینه بدعتی در دین ایجاد کند یا با ارتکاب جرم و جنایت سبب اذیت و آزار مسلمانان و ظلم و ستمی به آنها شود یا اینکه بدعتگزاری را پناه دهد، لعنت الله متعال و ملائکه و همه ی مردم به دنبال اوست؛ لعنت الله متعال بر او، محروم کردن وی از رحمتش می باشد و لعنت ملائکه و همه ی مردم این است که از الله متعال می خواهند او را از رحمتش دور و محروم گرداند. و الله متعال از چنین کسی نه عمل فرضی و نفلی را که انجام داده و نه توبه و فدیه ای را که بپردازد، قبول نمی کند. و امان دادن مسلمان به کافر با شروط معروف آن صحیح است. و چون مسلمانی به کافری امان داد، تعرض به آن کافر حرام است. و هرکس امان مسلمانی را نقض کند و به کافری تعرض نماید که به او امان داده است، لعنت الله متعال و ملائکه و همه ی مردم به دنبال او می باشد؛ و الله متعال از وی هیچ عمل فرض و نفلی که انجام داده و هیچ توبه و فدیه ای را نمی پذیرد. و هرکس خود را به کسی جز پدرش نسبت دهد، یا برده ی آزاد شده خود را به غیر از آقایش که او را آزاد کرده نسبت دهد، لعنت الله متعال و ملائکه و همه ی مردم به دنبال او می باشد؛ و الله متعال از وی هیچ عمل فرض و نفلی که انجام داده و هیچ توبه و فدیه ای را نمی پذیرد. چون این کار از مصادیق کفر نعمت و ضایع کردن حقوقی در باب ارث و ولاء و دیه و سایر موارد می باشد و با قطع ارتباط و ایجاد کدورت و نافرمانی همراه است.
از عقبة بن عامر رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «مَنْ عَلِمَ الرَّمْيَ، ثُمَّ تَرَكَهُ، فَلَيْسَ مِنَّا، أَوْ فَقَدْ عَصَى»: «هرکس تيراندازی را فرا گيرد و سپس آن را ترک کند، از ما نيست يا معصيت و نافرمانی کرده است».
به روایت مسلم
هرکس تیراندازی با تیر و کمان یا سایر ابزار و سلاح های جدید را بیاموزد، سپس آن را ترک نموده و فراگیری آن را ضایع کند، خود را در معرض گناه و معصیت قرار داده و از هدایت نبوی دور کرده است. «فَلَيْسَ مِنَّا» یعنی از کسانی نیست که بر راه و روش و سنت و هدایت ما باشد. «أَوْ فَقَدْ عَصَى»: شک و تردید راوی می باشد که آیا رسول الله صلی الله علیه وسلم فرموده «فَلَيْسَ مِنَّا» یا «فَقَدْ عَصَى».
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ، وَلَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بالغزو، مَاتَ عَلَی شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ»: «هرکس بميرد و جهاد نکند و نيت جهاد هم نداشته باشد، بر شعبه ای از نفاق مرده است».
به روایت مسلم
مردی که قادر به جهاد در راه الله باشد و با وجود این جهاد نکند و و قصد جهاد کردن نداشته باشد و مرگ وی فرا رسد، با مقداری نفاق از دنیا می رود؛ و یکی از علامت های ظاهری کسی که قصد جهاد دارد، آماده کردن ابزار جهاد می باشد چنانکه الله متعال می فرماید: «وَلَوْ أَرَادُواْ الْخُرُوجَ لأَعَدُّواْ لَهُ عُدَّةً»: «و اگر [واقعا] اراده ی خارج شدن [به قصد جهاد] داشتند، قطعاً ساز و برگی برایش فراهم می کردند». و اینکه فرمود: «مَاتَ عَلَی شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ» یعنی نوعی از انوع نفاق را دارد. به تعبیر دیگر کسی که در این حالت بمیرد، شباهت وی به منافقان و کسانی که از شرکت در جهاد خودداری کردند، بیشتر است؛ و هرکس خود را شبیه قومی کند، از آنهاست. بنابراین بر هر مومنی واجب است که نیت جهاد داشته باشد و به وقتش، با در نظر گرفتن شروط جهاد و فراهم آمدن آنها وارد میدان جهاد شود و در غیر این صورت نیت جهاد را تا زمان فراهم آمدن شرایط عملی آن داشته باشد.
از عایشه رضی الله عنها روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَا مِنْ يَوْمٍ أَكْثَرَ مِنْ أَنْ يُعْتِقَ اللَّهُ فِيهِ عَبْدًا مِنْ النَّارِ، مِنْ يَوْمِ عَرَفَةَ، وَإِنَّهُ لَيَدْنُو ثُمَّ يُبَاهِي بِهِمْ الْمَلاَئِكَةَ، فَيَقُولُ: مَا أَرَادَ هَؤُلاَءِ»: «الله متعال در هيچ روزی به اندازه ی روز عرفه، بندگان را از آتش جهنم آزاد نمی کند؛ و نزديک می شود و به آنان نزد ملائکه افتخار می نمايد و می فرماید: اينها چه می خواهند؟».
به روایت مسلم
الله متعال در هیچیک از روزها به اندازه ی روزه عرفه بندگانی را که می خواهد، از آتش دوزخ نجات نمی دهد. و الله متعال به حاجیان واقعا نزدیک می شود و نزد ملائکه به آنها افتخار می کند و برای ملائکه فضل و برتری و شرف حاجیان نمودار می شود. اهل سنت و جماعت معتقدند که الله متعال آنگونه که لایق جلال و بزرگی او تعالی است، به بندگانش واقعا و حقیقتا نزدیک است و او بالای عرش خویش قرار دارد و از مخلوقاتش جداست و حقیقتا به بندگانش نزدیک می شود و می فرماید: «ما أراد هؤلاء؟»، یعنی: اینها چه می خواهند؟ که خانواده و وطن خود را رها کرده اند و اموال خود را برای آمدن به آنجا خرج نموده اند و جسم خود را خسته کرده اند؛ یعنی: آنها جز آمرزش، رضایت، نزدیکی و دیدار الله را نمی خواهند و آنچه می خواهند برای ایشان حاصل شده و درجات آنها به میزان نیت های شان است.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که میگوید: مردی از رسول الله صلی الله علیه وسلم پرسید: یا رسول الله، ما دریانوردی میکنیم و با خود اندکی آب میبریم. اگر با آن وضو بگیریم تشنه میشویم، آیا با آب دریا وضو بگیریم؟ رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «هُوَ الطَّهُورُ مَاؤُهُ، الحِلُّ مَيْتَتُهُ»: «آب آن [دریا] پاک و مردارش حلال است».
به روایت ابوداوود و ترمذی و نسائی و ابنماجه و احمد
مردی از پیامبر صلی الله علیه وسلم سوال میکند: ما برای صید یا تجارت یا اهدافی از این قبیل، سوار بر کشتی به دریا میرویم و اندکی آب نوشیدنی با خود میبریم؛ حال اگر این آب را برای وضو و غسل مصرف کنیم تمام میشود و چیزی برای نوشیدن نخواهیم یافت؛ آیا برای ما جایز است که با آب دریا وضو بگیریم؟ پس پیامبر صلی الله علیه وسلم دربارهٔ آب دریا میفرماید: آبش پاک و پاک کننده است و وضو گرفتن و غسل کردن با آن جایز است؛ و آنچه از دریا بیرون آید از جمله ماهیها و نهنگها و دیگر موجودات آن، حتی اگر مرده یافته شوند و بر روی آب شناور باشد و بدون صید به دست آید، خوردنش جایز است.
از عبدالله بن عمر رضی الله عنهما روایت است که میگوید: از رسول الله صلی الله علیه وسلم دربارهٔ [پاکیِ] آبی پرسیده شد که حیوانات و درندگان از آن مینوشند یا در آن ادرار و مدفوع میکنند. پس ایشان صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِذَا كَانَ الْمَاءُ قُلَّتَيْنِ لَمْ يَحْمِلِ الْخَبَثَ»: «اگر آب دو قُله باشد، نجاست را به خود نمیگیرد».
به روایت ابوداوود و ترمذی و نسائی و ابنماجه و احمد
از پیامبر صلی الله علیه وسلم دربارهٔ حکم پاکی آبی پرسیده شد که حیوانات و درندگان از آن مینوشند و استفادههای دیگری میکنند. پس ایشان صلی الله علیه وسلم فرمودند: «اگر مقدار آب از دو کوزهٔ بزرگ بیشتر باشد یعنی معادل ۲۱۰ لیتر، آب زیاد محسوب میشود و نجس نمیگردد، مگر آنکه یکی از سه وصف آن یعنی رنگ یا طعم یا بوی آن به واسطهٔ نجاست تغییر یابد.
از عبدالله بن عمر رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «أُحِلَّتْ لَنَا مَيْتَتَانِ وَدَمَانِ فَأَمَّا الْمَيْتَتَانِ فَالْجَرَادُ وَالْحِيتَانُ وَأَمَّا الدَّمَانِ فَالطِّحَالُ وَالْكَبِدُ»: «دو نوع مردار و دو نوع خون برای ما حلال شده اند؛ دو مردار عبارتند از: ملخ و ماهی؛ و دو نوع خون، خون جگر و طحال است».
به روایت ابن ماجه - به روایت احمد
ابن عمر رضی الله عنهما از حکم فقهی جواز خوردن برخی چیزها خبر می دهد؛ اول: حلال بودن خوردن مردار ملخ و ماهی. دوم: حلال بودن دو نوع خون که عبارتند از: خون جگر و طحال. و این دو از حکم کلی تحریم خوردن مردار و خون استثنا شده اند.
