Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَلا تَخْتَلِفُوا عَلَيْهِ، فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا، وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا، وَإِذَا قَالَ: سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، فَقُولُوا: رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ. وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا، وَإِذَا صَلَّى جَالِساً فَصَلُّوا جُلُوساً أَجْمَعُونَ»: «امام برای این قرار داده شده که به او اقتدا شود، پس با او مخالفت نکنید؛ زمانی که تکبیر گفت، تکبیر بگویید و آنگاه که رکوع کرد، رکوع کنید. و زمانی که "سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ" گفت، "رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ" بگویید. و وقتی سجده کرد، سجده کنید. و اگر نشسته نماز خواند، همگی نشسته نماز بخوانید».
متفق علیه
رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد حکمت وجود امام در نماز به مقتدی ها توضیح می دهد؛ اینکه نمازگزاران در نمازشان به او اقتدا کنند و در هیچیک از اعمال نماز با او مخالفت نکنند. و انتقال های وی در نماز با نظم و ترتیب باشد. لذا بیان می دارد که وقتی امام تکبیرة الاحرام را گفت، شما نیز تکبیر بگویید؛ و وقتی به رکوع رفت، بعد از او به رکوع بروید؛ و چون برای شما یادآور شد که الله متعال حمد و ستایش را پاسخ می دهد و "سمع الله لمن حمده" گفت، حمد و ستایش الله متعال را با ذکر "ربنا لك الحمد" بگویید؛ البته این ذکر با صیغه های دیگری هم وارد شده است مانند: "ربنا ولك الحمد"، "اللهم ربنا ولك الحمد"، "اللهم ربنا لك الحمد"؛ و زمانی که به سجده رفت، از او پیروی کنید و سجده کنید؛ و اگر به دلیل عاجر بودن از ایستادن، نشسته نماز خواند، جهت پیروی از وی، نشسته نماز بخوانید هرچند قادر به ایستادن باشید.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لا تُنْكَحُ الأَيِّمُ حَتَّى تُسْتَأْمَرَ، وَلا تُنْكَحُ الْبِكْرُ حَتَّى تُسْتَأْذَنَ»: «زن بيوه بدون مشورت با او و دختر باكره بدون اجازه اش، به ازدواج درآورده نمی شوند». گفتند: ای رسول خدا! اجازه ی دختر باكره چگونه است؟ فرمود: «أَنْ تَسْكُتَ»: «اينكه سكوت نمايد».
متفق علیه
عقد ازدواج عقد بسیار مهم و حساسی است که طی آن برای شوهر چیزی مباح می شود که زن به شدت از آن مراقبت می کند. و با این عقد، زن اسیر شوهر می گردد؛ به همین دلیل شارع عادلِ مهربانِ با حکمت این حق را به او داده که شریک زندگی اش را انتخاب کند؛ چون اوست که می خواهد با وی زندگی کند و خود از هرکسی بهتر به خواسته ها و تمایلاتش آگاه است. به همین دلیل رسول الله صلی الله علیه وسلم از اینکه زنی بیوه بدون مشورت با او به ازدواج کسی درآورده شود، نهی می کند. چنانکه از ازدواج دادن دختر باکره بدون اجازه گرفتن از او در این زمینه، نهی کرده است. و از آنجا که حیای دختر باکره غالب است، تنها به اجازه دادن او اکتفا شده، چنانکه به سکوت وی به نشانه ی رضایتش اکتفا شده است.
از عمرو بن عاص رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «فَصْلُ مَا بَيْنَ صِيَامِنَا وصِيَامِ أهْلِ الكِتَابِ، أكْلَةُ السَّحَرِ»: «تفاوت روزه ی ما و روزه ی اهل کتاب در سحری خوردن است».
به روایت مسلم
در این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم از تفاوت میان روزه ی ما و روزه ی یهود و نصاری خبر می دهد؛ و آن همان غذایی است که مسلمانان در وقت سحر می خورند؛ چون اهل کتاب سحری نمی کنند و سحری خوردن برای مسلمانان از دو جهت مستحب است: مخالفت با اهل کتاب و به جا آوردن سنت سحری که طبق رهنمود نبوی در آن خیر و برکت است. ناگفته نماند که اهل کتاب از نیمه ی شب روزه می گیرند و قبل از نیمه ی شب غذا می خورند و در سحر چیزی نمی خورند. و وجود تفاوت بین مسلمانان و کفار امری مطلوب در شریعت می باشد.
از ابن عباس ـ رضی الله عنهما ـ روایت است که گفت: رسول الله ـ صلى الله عليه وسلم ـ سخاوتمندترين مردم بود و در رمضان، هنگامی که جبريل ـ عليه السلام ـ ملاقاتش میکرد، از هر زمانی بخشندهتر میشد؛ و جبريل در هر شبِ رمضان رسول الله ـ صلى الله عليه وسلم ـ را ملاقات میکرد و با ایشان قرآن را تمرین و تکرار میكرد. آری؛ سخاوت و بخشش رسول الله ـ صلى الله عليه وسلم ـ در خیر و خوبی از باد وزان نیز بیشتر بود».
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بخشندهترین مردم بود و این بخشندگی در ماه رمضان بیشتر میشد، چنانکه آنچه شایسته بود به آنکه شایسته بود عطا میکرد؛ و سبب بیشتر شدن این کَرَم و بخشش دو چیز بود: نخست: دیدار ایشان با جبرئیل علیه السلام. و مسئله دوم: تکرار و تمرین قرآن بود یعنی خواندن آن از حفظ. جبرئیل ـ علیه السلام ـ همهٔ آیاتی را که از قرآن نازل شده بود با ایشان میخواند و رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ در بخشش و انجام خیر و منفعترسانی به خلق از باد خوبی که خداوند با باران و رحمت فرستاده هم بخشندهتر و دست و دل بازتر بود.
از عایشه رضی الله عنها روایت است که می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم هيچ ماهی را به اندازه ی ماه شعبان روزه نمی گرفت؛ چون همه ی ماه شعبان را روزه می گرفت. و در روایتی آمده است: جز اندکی از ماه شعبان، همه ی آن را روزه می گرفت.
متفق علیه
از عایشه رضی الله عنها روایت است که می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم هيچ ماهی را به اندازه ی شعبان روزه نمی گرفت؛ همه ی ماه شعبان را روزه می گرفت. و در روایتی آمده است: جز اندکی از ماه شعبان، همه ی آن را روزه می گرفت. روایت دوم تفسیر روایت اول می باشد و این مساله را توضیح می دهد که منظور از همه ی ماه شعبان در روایت اول، بیشتر آن می باشد. و در معنای آن گفته شده: گاهی همه ی شعبان را روزه می گرفت و در سال دیگر بخشی از آن را روزه می گرفت. و گفته شده: گاهی از ابتدای آن و گاهی از انتهای آن و گاهی از وسط آن روزه می گرفت. و به این ترتیب هیچ بخشی از این ماه را رها نمی کرد مگر اینکه آن را روزه می گرفت اما در طول چند سال؛ به همین دلیل شایسته این است که هر مسلمانی این ماه را بیش از سایر ماه ها روزه بگیرد. چون رسول الله صلی الله علیه وسلم این ماه را روزه می گرفت؛ و حکمت از آن این بوده که شعبان قبل از رمضان قرار دارد و از این جهت مانند سنت های راتبه ی قبل از فرض می باشد. و گفته شده: حکمت اختصاص شعبان به زیاد روزه گرفتن، بالا رفتن اعمال بندگان در این ماه و عرضه شدن به درگاه الهی می باشد چنانکه سنت نبوی بر این مساله دلالت دارد.
از ابوزُهَیر عُمارة بن رُؤَيْبَةَ رضی الله عنه روایت است که میگوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «لَنْ يَلِجَ النَّارَ أَحَدٌ صَلَّى قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا»: «هیچ کسی که پیش از طلوع خورشید و پیش از غروبِ آن نماز گزارده، وارد آتش نمیشود».
به روایت مسلم
رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر میدهد که هیچیک از کسانی که نماز صبح و نماز عصر را به جا میآورند و بر آنها مداومت میکنند، وارد دوزخ نخواهند شد. و این دو نماز به طور مشخص ذکر شدهاند چون سنگینترین نمازها هستند و هنگام صبح وقت خواب و شیرینی آن است و وقت عصر هنگام مشغول بودن به کارهای روز و تجارت است؛ و کسی که با وجود مشقت بر این دو نماز مراقبت کند، بر سایر نمازها نیز پایبند خواهد بود.
از ابن عباس رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لَئِنْ بَقِيتُ إِلَى قَابلٍ لأَصُومَنَّ التَّاسِعَ»: «اگر سالِ آينده زنده باشم، حتماً روز تاسوعا (=نُهم محرم) را نيز روزه می گيرم».
به روایت مسلم
یعنی اگر حیاتی باقی باشد و تا محرم سال آینده زنده باشم، روزه نهم محرم را به همراه روز عاشورا روزه می گیرم و به این ترتیب با یهود مخالفت می کنم. اما رسول الله صلی الله علیه وسلم تا محرم سال آینده زنده نماند؛ اما هرچند ایشان زنده نماند که این روز را روزه بگیرد، ولی روزه گرفتن این روز، سنت قولی ایشان می باشد؛ چون هر عملی که رسول الله صلی الله علیه وسلم تصمیم به انجام آن گرفته، سنت است. علت روزه گرفتن روز نهم به همراه روز دهم محرم، عدم مشابهت با یهودیان است که تنها روز دهم را روزه می گرفتند. و گفته شده: از باب احتیاط، جهت درک روز عاشورا می باشد. اما علت اول درست تر بوده و در مورد آن نص وجود دارد. والله اعلم
از عثمان ـ رضی الله عنه ـ روایت است که گفت: شنیدم که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ میفرمود: «مَا مِنَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ تَحْضُرُهُ صَلَاةٌ مَكْتُوبَةٌ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهَا وَخُشُوعَهَا وَرُكُوعَهَا، إِلَّا كَانَتْ كَفَّارَةً لِمَا قَبْلَهَا مِنَ الذُّنُوبِ، مَا لَمْ يُؤْتِ كَبِيرَةً، وَذَلِكَ الدَّهْرَ كُلَّهُ»: «مسلمانی نیست که وقت نماز فرضش فرا رسد و به نیکی وضو و خشوع و رکوعش را انجام دهد، مگر آنکه کفارهٔ گناهان پیش از آن خواهد بود؛ اگر مرتکب کبیره نشده باشد و این [برای] همهٔ سال است».
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بیان نمودهاند که: هیچ مسلمانی نیست که وقت نماز فرضش فرابرسد و وضویش را به نیکی و به تمام و کمال انجام دهد و در نمازش فروتن باشد، چنانکه دل و اعضا و جوارحش همه به الله روی آورند و عظمت او را به یاد آورند و افعال نماز مانند رکوع و سجده را به طور کامل انجام دهد مگر آنکه این نماز گناهان صغیرهٔ پیش از خود را پاک میکند تا وقتی که مرتکب گناه کبیره نشده باشد؛ و این فضیلت در طول زمان و در همهٔ نمازها وجود دارد.
از کَعب بن عُجْرة ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «مُعَقِّبَاتٌ لَا يَخِيبُ قَائِلُهُنَّ -أَوْ فَاعِلُهُنَّ- دُبُرَ كُلِّ صَلَاةٍ مَكْتُوبَةٍ، ثَلَاثٌ وَثَلَاثُونَ تَسْبِيحَةً، وَثَلَاثٌ وَثَلَاثُونَ تَحْمِيدَةً، وَأَرْبَعٌ وَثَلَاثُونَ تَكْبِيرَةً»: «اذکاری در پی هر نماز فرض است که گویندهاش - یا انجام دهندهاش – زیان نمیبیند (و از پاداش محروم نمیگردد): سی و سه بار تسبیح گفتن و سی و سه بار حمد گفتن و سی و چهار بار تکبیر گفتن».
به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ از اذکاری خبر میدهد که گویندهاش زیان نمیبیند و پشیمان نمیشود و بلکه ثواب این کلمات را خواهد داشت و این اذکار در پی هم و در پی نمازهای فرض میآیند و عبارتند از: سی و سه بار گفتن «سبحان الله» که به معنای پاک دانستن الله از هر نقص و عیب است. و سی و سه بار «الحمدلله» که توصیف الله به کمال تام به همراه محبت و بزرگداشت است. و سی و چهار بار «الله اکبر» است؛ و الله از هر چیزی بزرگتر و باعزتتر است.
