Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se e ka dëgjuar të Dërguarin e Allahut ﷺ të thotë: "I gjithë umeti im është i falur, përveç atyre që i publikojnë mëkatet e tyre!" Një formë e publikimit të mëkatit është që njeriu të bëjë një mëkat natën, dhe ndërkohë që Allahu e ka mbuluar ai gdhihet dhe thotë: 'O filan, mbrëmë natën bëra këtë e atë (mëkat)'. E ndërkohë që Zoti i tij e kishte mbuluar atë gjatë natës, ai gdhihet dhe e heq mbulesën e Allahut nga vetja!'"
Muttefek alejhi
Profeti (paqja qoftë mbi të!) ka shpjeguar se muslimanin mëkatar shpresohet që Allahu ta falë. Ndërsa ai që e publikon mëkatin me mburrje dhe me paturpësi, nuk e meriton faljen. Ky njeri e bën mëkatin natën dhe pasi ta ketë mbuluar Allahu, ai gdhihet dhe i tregon të tjerëve për mëkatin që ka bërë natën e kaluar. Pra, edhe pse Zoti i tij e kishte mbuluar atë gjatë natës, ai gdhihet dhe e heq mbulesën e Allahut nga vetja.
Xhabiri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se e ka dëgjuar të Dërguarin e Allahut ﷺ tri ditë para se të vdiste duke thënë: “Assesi asnjëri prej jush të mos vdesë pa pasur mendim të mirë për Allahun.”
Transmeton Muslimi
Profeti ﷺ në këtë hadith i inkurajon muslimanët që të mos vdesin ndryshe, veçse duke pasur mendim të mirë ndaj Allahut, duke bërë që shpresa në mëshirën dhe faljen e Tij të mbizotërojë në momentet e fundit të jetës. Kjo, sepse frika është e nevojshme për përmirësimin e veprave, por momenti i vdekjes nuk është kohë për kryerjen e veprave. Prandaj, në këtë gjendje kërkohet që shpresa të mbizotërojë.
Ibn Mesudi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: "E takova Ibrahimin natën kur u ngrita për në Isra, e në atë rast më tha: "O Muhamed, përshëndete umetin tënd me selam nga ana ime dhe informoji se Xheneti ka tokë të mirë, ujë të ëmbël, dhe se ajo është e sheshtë dhe e rrafshuar, dhe se mbjelljet e tij janë: subhanallah, elhamdulillah, la ilahe il-lallah dhe Allahu ekber (I Lartësuar është Allahu, falënderimi i takon Allahut, s'ka të adhuruar të denjë përveç Allahut dhe Allahu është më i Madhi)."
Transmeton Tirmidhiu
Profeti ﷺ në këtë hadith na tregon se e takoi Ibrahimin (alejhi selam), mikun e ngushtë të Allahut, natën e Israsë dhe Miraxhit, i cili i tha: "O Muhamed, përshëndete umetin tënd me selam nga ana ime dhe informoji se Xheneti ka tokë të mirë, ujë të ëmbël e pa kripë, dhe se Xheneti është i gjerë e i sheshtë, pa pemë, dhe mbjelljet e tij janë fjalët e mira, dhe se ato janë fjalë të qëndrueshme dhe të mira: subhanallah, elhamdulillah, la ilahe il-lallah dhe Allahu ekber. Sa herë që muslimani i thotë dhe i përsërit këto fjalë, për secilën herë do t’i mbillet një pemë në Xhenet."
Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se një njeri tha: “O i Dërguari i Allahut, unë kam disa të afërm, me të cilët i mbaj lidhjet farefisnore, porse ata i shkëpusin me mua, pastaj unë sillem mirë me ta, kurse ata sillen keq me mua, si dhe unë jam i butë me ta, kurse ata janë arrogantë ndaj meje!” Atëherë Profeti ﷺ tha: “Nëse është si thua, atëherë kjo i bie sikur t'i ushqesh me rërë të nxehtë, ndërkohë me ty është një ndihmës nga Allahu ndaj tyre, përderisa je në atë gjendje.”
Transmeton Muslimi
Një burrë iu ankua Profetit ﷺ për disa të afërm dhe farefisin e tij, duke thënë se ai i trajton ata me mirësi, ndërsa ata e trajtojnë në mënyrë të kundërt. Ai i ruan lidhjet farefisnore dhe i viziton ata, por ata i ndërpresin lidhjet me të. Ai i trajton me mirësi dhe besnikëri, por ata e trajtojnë padrejtësisht dhe ashpër. Ai i duron dhe i fal ata, por ata janë të padurueshëm ndaj tij, ku kjo shfaqet në fjalët dhe veprimet e tyre të shëmtuara. A duhet ai të vazhdojë të mbajë lidhjet farefisnore me ta, pavarësisht nga kjo? Profeti ﷺ i tha: Nëse çështja është siç e përmend ti, atëherë ti i poshtëron dhe i nënçmon ata përpara vetes së tyre, sikur po i ushqen me rërë të nxehtë, për shkak të mirësisë sate të madhe dhe sjelljes së tyre të shëmtuar. Ti do të vazhdosh të kesh një ndihmës nga Allahu kundër tyre, i cili do të largojë dëmin e tyre, për sa kohë që ti vazhdon të jesh i mirë me ta dhe për sa kohë ata të trajtojnë keq.
Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: "Asnjë popull nuk ngrihet nga një tubim, në të cilin nuk e kanë përmendur Allahun, përveçse do të jetë sikur po largohen nga kufoma e një gomari dhe do të jetë shkak për pikëllimin e tyre."
Transmeton Ebu Davudi
Profeti ﷺ në këtë hadith njoftoi se asnjë popull nuk merr pjesë në një tubim dhe pastaj largohet prej tij pa e përmendur Allahun, përveçse do të jetë sikur po largohen nga një tubim mbi kufomën e një gomari, në aspektin e kalbjes dhe ndytësisë, për shkak se ishin tepër të angazhuar me fjalët e tyre dhe nuk e përmendën Allahun. Ky tubim do të jetë burim pikëllimi, humbjeje dhe pendimi të përjetshëm për ta në Ditën e Gjykimit.
Ebu Musai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Profeti ﷺ ka thënë: “Ai që e përmend Zotin dhe ai që nuk e përmend, i shëmbëllen të gjallit dhe të vdekurit.” Në versionin e Muslimit qëndron: “Shtëpia, në të cilën përmendet Allahu dhe shtëpia, në të cilën nuk përmendet Allahu, i shëmbëllen të gjallit dhe të vdekurit.”
Muttefek alejhi
Profeti ﷺ në këtë hadith e sqaroi dallimin mes atij që e përmend Allahun e Lartësuar dhe atij që nuk e përmend, duke e krahasuar këtë ndryshim me dallimin mes të gjallit dhe të vdekurit për nga dobia dhe pamja e mirë. Ai, që e përmend Zotin e tij, është si i gjalli, i zbukuruar nga drita e jetës në dukje dhe nga drita e diturisë në brendësi, dhe që sjell dobi. Ndërsa ai që nuk e përmend Allahun është si i vdekuri, i pavlerë në dukje dhe i shkatërruar në brendësi, pa asnjë dobi. Po ashtu, shtëpia ku banorët e saj e përmendin Allahun përshkruhet si një shtëpi e gjallë, ndërsa ajo ku përmendja e Allahut mungon është një shtëpi e vdekur, për shkak të shkujdesjes së banorëve të saj ndaj përmendjes së Allahut. Përshkrimi i shtëpisë si e gjallë ose e vdekur ka për qëllim vetë banorët e saj.
Ebu Seid Hudriu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Një ditë Profeti ﷺ u ul në minber, kurse ne përreth tij, e në atë rast tha: “Gjëja prej së cilës frikësohem për ju, pas meje, është fakti se do t'ju hapen bukuritë dhe stolitë e dynjasë.” Njëri tha: “O i Dërguari i Allahut, e mira a mund ta sjellë të keqen?” Profeti ﷺ heshti, e atij (pyetësit) i thanë: “Ç'është puna jote, po i flet Profetit ﷺ, e ai nuk po ta kthen?” Pastaj vërejtëm se Profetit ﷺ po i zbriste shpallja. Pasi përfundoi, i fshiu djersët dhe pyeti: “Ku është pyetësi?” U duk sikur po e lavdëronte dhe tha: “E mira nuk e sjell të keqen, (dhënia pas grumbullimit të pasurisë së shumtë dëmton sikundërqë) gjelbërimi i pranverës e mbyt kafshën ose e sjell në prag të ngordhjes, përveç asaj që kullot bar të njomë; ajo ha bar të gjelbër, derisa i mbushen brinjët, kthehet nga dielli (merr rreze), bajgos lehtë urinon dhe prapë kullot. Pasuria është e njomë (e bukur për syrin) dhe e ëmbël. I lumtë muslimanit për atë që ia jep nevojtarit, jetimit ose udhëtarit!” - Ose, sido që të ketë thënë Profeti ﷺ: - “Ai që merr pasuri padrejtësisht, është sikurse ai që ha e nuk ngopet. Ditën e Kiametit ajo do të bëhet dëshmitare kundër tij.”
Muttefek alejhi
Një ditë, Profeti ﷺ u ul në minber, duke folur me shokët e tij dhe tha: Ajo që më frikëson më së shumti për ju dhe që kam droje pas meje, është ajo që do t’ju zbulohet prej begative të tokës, shkëlqimit, stolisjes dhe kënaqësive të kësaj bote, dhe gjithçkaje që ajo përmban nga llojet e ndryshme të pasurisë, rrobave, të mbjellave dhe gjërave të tjera, me të cilat njerëzit krekosen për bukurinë e tyre, pavarësisht se janë të përkohshme. Një burrë tha: "Shkëlqimi i kësaj bote është një begati nga Allahu, pra si mund të shndërrohet një begati e tillë në fatkeqësi dhe ndëshkim?!" Njerëzit e qortuan pyetësin kur vunë re se Profeti ﷺ heshti, duke menduar se e kishte zemëruar. Megjithatë, u bë e qartë se Profeti ﷺ po merrte shpallje, dhe pastaj filloi ta fshinte djersën nga balli i tij, me ç'rat tha: "Ku është pyetësi?" -Ja ku jam, - tha ai. Pastaj, e lavdëroi dhe e falënderoi Allahun dhe tha: "E mira e vërtetë nuk sjell veçse mirësi, por kjo lule (pasuria e kësaj bote) nuk është e mirë e pastër, për shkak të sprovës që sjell, konkurrencës dhe angazhimit me të, duke penguar njeriun nga përkushtimi i plotë për botën tjetër. Pastaj Profeti ﷺ përmendi një shembull dhe tha: "Me të vërtetë, bimësia pranverore dhe gjelbërimi i saj u pëlqen kafshëve, por ato mund të ngordhin nga teprimi në ngrënie për shkak të mbingopjes, ose të jenë pranë ngordhies, përveç atyre që kullosin me kujdes. Ato kullosin, derisa u mbushet barku në të dy anët, pastaj kthehen kah dielli dhe nxjerrin jashtë jashtëqitjet e tyre në formë të butë ose urinojnë, më pas e rikthejnë atë që kanë në stomakun e tyre, e përtypin dhe e gëlltitin, e pastaj fillojnë të kullosin përsëri. Kjo pasuri është si një bimë e gjelbër dhe e ëmbël, e cila mund ta vrasë ose ta çojë dikë pranë vdekjes, nëse është e tepërt, përveç nëse merret në sasi të vogël, aq sa është e nevojshme, dhe përdoret vetëm për të plotësuar nevojat, në mënyrë të lejuar. Në këtë rast, ajo nuk shkakton dëm. Ajo mund të jetë një shoqëruese e mirë për muslimanin, nëse ai jep prej saj për nevojtarin, jetimin dhe udhëtarin. Kushdo që e merr atë me të drejtë, do të ketë bekim në të, por kushdo që e merr padrejtësisht, do të jetë si ai që ha dhe nuk ngopet kurrë, dhe ajo (pasuria) do të jetë dëshmi kundër tij në Ditën e Gjykimit.
Numan ibn Beshiri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Xhehenemliu me dënimin më të vogël është personi që do të mbathë një palë nallane me rripa të zjarrtë, nga të cilat i vlon truri, siç vlon vorba. Mendon se askush nuk është duke u dënuar më shumë se ai, ndërkohë ai e ka dënimin më të vogël nga të gjithë.”
Muttefek alejhi
Profeti ﷺ në këtë hadith ka treguar se njeriu me dënimin më të lehtë në Zjarr Ditën e Gjykimit është ai person që do të mbathë dy palë nallane me rripa (të zjarrtë), nga të cilat do t’i vlojë truri nga nxehtësia, ashtu siç vlon një tenxhere prej bakri. Ai do të mendojë se është më i dënuari nga të gjithë, ndërkohë që në të vërtetë, ai është personi me dënimin më të lehtë. Kjo bën që ai të përjetojë një dënim psikologjik krahas atij fizik.
Nga Ebu Hurejre (Allahu qoftë i kënaqur me të!) përcillet se Profeti i Allahut (paqja qoftë mbi të!) ka thënë: "Ai që është në mjet i jep selam atij që është në këmbë. Ai që është në këmbë i jep selam atij që është ulur. Ata që janë pak i japin selam atyre që janë shumë." Sipas një versioni të Buhariut thuhet: "I vogli i jep selam të madhit. Kalimtari i jep të ulurit. Ata që janë pak i japin atyre që janë shumë."
Muttefek alejhi
Profeti (paqja qoftë mbi të!) na ka mësuar etikën e përshëndetjes me selam midis njerëzve me shprehjen: "Esselamu alejkum ue rahmetullahi ue berakatuhu!" Andaj, i vogli duhet t'i japë selam të madhit, ai që është në mjet duhet t'i japë atij që është në këmbë, ai që është në këmbë duhet t'i japë atij që është ulur dhe ata që janë pak në numër duhet t'i japin atyre që janë shumë.
