Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از حذیفة رضی الله عنه روایت است که می گوید: وقتی با رسول الله صلى الله عليه وسلم بر سرِ غذايی حاضر می شديم، تا زمانی که ایشان شروع نمی کرد، دست به سوی غذا نمی برديم. باری با او بر سرِ غذايی حاضر شديم که دختربچه ای با سرعت آمد؛ رفت تا دستش را در غذا قرار دهد - و غذا بخورد - اما رسول الله صلى الله عليه وسلم دستش را گرفت. آنگاه صحرانشينی آمد؛ او نيز تُند می آمد، گويا او را به جلو می راندند. رسول الله صلى الله عليه وسلم دستِ او را هم گرفت و سپس فرمود: «إِنَّ الشَّيطَانَ يَستَحِلُّ الطَّعَامَ أَن لاَ يُذْكَرَ اسمُ الله عَلَيه، وَإِنَّهُ جَاءَ بِهَذِهِ الجَّارِيَة؛ لِيَستَحِلَّ بِهَا، فَأَخَذتُ بِيَدِهَا؛ فَجَاءَ بِهَذَا الأَعرَابِي؛ لِيَسْتَحِلَّ بِهِ، فَأَخَذتُ بِيَدِهِ، والَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ، إِنَّ يَدَهُ فِي يَدِي مَعَ يَديهِمَا». «شيطان بر خوردنِ غذايی دست می يابد که نام الله متعال بر آن برده نشود؛ شيطان اين دختربچه را بر سرِ اين غذا آورد تا به وسيله ی او بر آن دست يابد. لذا من دستِ دختربچه را گرفتم. سپس اين صحرانشين را آورد تا به وسيله ی او به اين غذا برسد؛ از اين رو من دستِ صحرانشين را گرفتم؛ سوگند به ذاتی که جانم در دستِ اوست، دستِ شيطان با دستِ اين دو نفر در دست من است.
مسلم روایت کرده
حذیفة رضی الله عنه می گوید: وقتی با رسول الله صلى الله عليه وسلم بر سرِ غذايی حاضر می شديم، تا زمانی که ایشان شروع نمی کرد، دست به سوی غذا نمی برديم. روزی ما با رسول الله صلی الله علیه وسلم بر سر غذایی حاضر شدیم، دختربچه ای با سرعت آمد گویا کسی او را هُل می دهد و می دود ورفت تا دستش را در غذا بگذارد؛ اما رسول الله صلی الله علیه وسلم دستش را گرفت؛ پس از او صحرانشینی آمد گویا می دود و از دستش گرفت قبل از اینکه به غذا دست بزند، سپس رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: اگر انسان بدون ذکر الله متعال شروع به خوردن کند، شیطان می تواند آن غذا را بخورد، بنابرین؛ این شیطان بود که آن دختربچه و صحرانشین را آورد، تا بسم الله نگویند و از این طریق به غذا دست پیدا کند؛ به همین دلیل دستش را گرفتم، و سوگند به الله که دست شیطان به همراه دست آن دو نفر در دست ایشان می باشد، آنگاه بسم الله گفت و شروع به خوردن کرد.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «الدُّنْيَا سِجْنُ المُؤْمِنِ وجنَّةُ الكَافِرِ». «دنيا، زندان مؤمن و بهشتِ کافر است».
مسلم روایت کرده
پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرمایند که زندگی دنیوی مؤمن به دلیل التزام به انجام مسئولیت های شرعی از قبیل انجام اعمال که به آن امر شدن و دوری از محذور و حرام مانند زندان می باشد، هرگاه وفات نماید از این تکالیف و مسئولیت ها راحت می شود، و به آنچه الله متعال از سعادت ابدی برای او مهیا کرده است بر می گردد، و دنیا برای کافر مانند بهشت است؛ زیرا در آن هر چه نفسش بخواهد و هوی و هوس او را به آن امر می کند انجام می دهد، و چون بمیرد به آنچه الله متعال در قیامت عذاب دائمی برایش مهیا کرده است بر می گردد.
از حکیم بن حزام رضی الله عنه روایت است که می گوید: از رسول الله صلى الله عليه وسلم چيزی خواستم، به من عطا کرد؛ بارِ دوم و سوم نيز درخواست کردم و هر بار عطا نمود؛ آنگاه فرمود: «يا حَكيم، إِنَّ هذا المَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ، فَمن أَخَذَهُ بِسَخَاوَةِ نَفس بُوركَ لَهُ فِيه، وَمَن أَخَذَهُ بِإِشرَافِ نَفْسٍ لَم يُبَارَكْ لَهُ فيه، وكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ ولا يَشْبَع، واليدُ العُلَيا خَيرٌ مِنَ اليَدِ السُّفلَى»: «ای حکيم، اين مالِ دنيا دلچسب و شيرين است. هرکس آن را سخاوتمندانه - و بدون طمع - دريافت کند، برايش با برکت خواهد بود؛ و هرکس با اصرار از روی حرص و طمع آن را به دست بياورد، برايش برکتی نخواهد داشت. - چنين شخصی - مانندِ کسی خواهد بود که می خورد، اما سير نمی شود. و دستِ بالا (بخشنده) از دستِ پايين (گيرنده) بهتر است». حکيم رضی الله عنه می گويد: گفتم: ای رسول الله، سوگند به ذاتی که تو را به حق مبعوث کرده است، پس از شما تا زنده باشم از هيچکس چيزی نخواهم خواست. بنابراین زمانی که ابو بکر رضی الله عنه در دوران خلافتش حکيم رضی الله عنه را فرامی خواند تا چيزی به او بدهد، حکيم قبول نمی کند؛ سپس عمر رضی الله عنه او را فرامی خواند تا چيزی به او بدهد، ولی حکيم نمی پذيرد. لذا عمر رضی الله عنه می گوید: ای مسلمانان، من شما را گواه می گيرم که سهم حکيم را از غنيمتی که الله به او داده است بر او عرضه کردم، ولی او از پذيرش آن خود داری می کند. به اينگونه حکيم رضی الله عنه پس از رسول الله صلى الله عليه وسلم، تا وقتی زنده بود، از هيچکس چيزی قبول نکرد.
متفق علیه
حکیم بن حزام رضی الله عنه نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و از ایشان طلب مال نمود و رسول الله صلی الله علیه وسلم به وی عطا نمود؛ بار دیگر طلب نمود و برایش عطا نمود، سپس رسول الله صلی الله علیه وسلم به وی فرمود: ای حکیم، مال چیزی محبوب است که نفس انسان بدان تمایل دارد و طبیعتا مشتاق آن است؛ پس برای کسی که بدون خواستن (گدایی) بیاید و آن را بدون اصرار و طمع و چشم داشت و اشتیاق، بدان دست یابد، الله متعال در آن برکت قرار می دهد، اما کسی که با چشم داشت و اشتیاق و طمع در پی آن باشد و با اصرار آن را به دست آورد، الله متعال در مال وی برکت نمی نهد، مانند کسی که می خورد اما سیر نمی شود، و دستِ بالا (بخشنده) از دستِ پايين (گيرنده) بهتر است، حکیم گفت: گفتم: ای رسول الله، سوگند به کسی که تو را به حق مبعوث کرده است، بعد از تو، تا از دنیا بروم از کسی چيزی نخواهم خواست. خلیفۀ رسول الله صلی الله علیه وسلم ابو بکر رضی الله عنه چیزی به وی می بخشد اما آن را قبول نمی کند، سپس امیر المومنین عمر رضی الله عنه نیز او را فرامی خواند تا چیزی به او بدهد؛ اما حکیم رضی الله عنه از پذیرفتن آن خودداری می کند؛ از این رو عمر رضی الله عنه مردم را گواه می گیرد و می گوید: ای گروه از مسلمانان، گواه باشید که من از مال غنیمت که مسلمانان آن را بدون جنگ و جهاد با کفار بدست آوردند به حکیم رضی الله عنه دادم اما او نپذیرفت، به این ترتیب حکیم رضی الله عنه بعد از این که از رسول الله صلی الله علیه وسلم مال طلب نمود، اصرار می کند که تا زنده است چیزی از کسی دریافت نکند تا این که وفات نمود رضی الله عنه.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «رُبَّ أَشْعثَ أغبرَ مدْفُوعٍ بالأَبْوَابِ لَوْ أَقْسمَ عَلَى اللَّهِ لأَبرَّهُ». «چه بسا شخصِ ژوليده موی و غبارآلودی که از هر دری رانده شده است، به الله سوگند ياد می کند و الله سوگندش را تحقق می بخشد».
مسلم روایت کرده
پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که چه بسا شخصِ ژوليده موی و غبارآلودی که از هر دری رانده شده است و چیزی ندارد که با آن موی خود را روغن بزند و آن را زیاد بشورد، اگر نزد سایر مردم رفته و از آنها اجازه ی ورود بخواهد، به او اجازه نمی دهند، بلکه او را از روی احتقار از خود دور می کنند؛ ولی اگر به الله براى وقوع چیزیی سوگند ياد کند، الله متعال از بهر احترام او سوال او را اجابت می کند و سوگندش را تحقق می بخشد، و او را از حانث شدن سوگند در امان می دارد، و این به دلیل مقام و جایگاه وی نزد الله می باشد.
از سعد بن ابی وقاص رضی الله عنه روایت است که می گوید: ما نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم بودیم که فرمود: «أيعجزُ أحَدُكُمْ أنْ يَكْسِبَ في كلِّ يومٍ ألْفَ حَسَنَةٍ؟» «آيا یکی از شما نمی تواند هر روز هزار نيکی به دست آورد؟» يکی از همنشينانش پرسيد: چگونه هزار نيکی کسب کند؟! فرمود: «يُسَبِّحُ مِئَةَ تَسْبِيحَةٍ، فَيُكْتَبُ لَهُ ألْفُ حَسَنَةٍ، أَوْ يُحَطُّ عَنْهُ ألفُ خَطِيئَةٍ»: «صد مرتبه سبحان الله بگويد، هزار نيکی برايش نوشته می شود يا هزار گناه از او پاک می گردد».
مسلم روایت کرده
رسول الله صلی الله علیه وسلم از اصحاب بزرگوارش می پرسد: آیا یکی از شما نمی تواند هر روز هزار نیکی کسب کند؟ یکی از اصحابِ حاضر در مجلس گفت: چگونه کسی می تواند به آسانی هزار نیکی کسب نماید؟ گفت: می فرماید: با گفتن صد بار سبحان الله هزار نیکی برای او نوشته می شود، چون هر نیکی ده برابر می شود و علاوه بر آن هزار گناه از گناهانش پاک می شود.
از انس بن مالک رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «اللهُمَّ لَا عَيْشَ إِلَّا عَيْشُ الْآخِرَهْ، فَاغْفِرْ لِلْأَنْصَارِ وَالْمُهَاجِرَهْ». «يا الله، زندگی (حقیقی) جز زندگی آخرت نیست، پس انصار و مهاجرین را ببخش».
متفق علیه
پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که زندگی حقیقی جز زندگی در آخرت در رضا و رحمت و بهشت الله متعال نیست؛ چون زندگى دنیا زودگذر و زندگى آخرت دائمى و جاودانه است، سپس پیامبر صلى الله علیه وسلم براى انصارى كه به پیامبر صلى الله علیه وسلم و مهاجرین پناه دادند، نصرت نمودند، و مال خود را با آنان تقسیم نمودند، به بخشش و عزت و صلاح دعا نمود، و نیز برای مهاجرینی که خانه و مال خود را به قصد فضل و خشنودی الله متعال ترک کردند دعا نمود.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که می گوید: از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که فرمود: «أَلاَ إِنَّ الدُّنْيَا مَلْعُونَةٌ، مَلْعُونٌ مَا فِيهَا، إِلاَّ ذِكْرُ اللهِ وَمَا وَالاَهُ وَعَالِمٌ أَوْ مُتَعَلِّمٌ». «بدانید که دنيا و آنچه در آن است، نفرين شده است؛ جز ذکر الله متعال و آنچه مانند آن است - يعنی هر عمل نيکی که مانند ذکر الله است - و عالم و کسی که به کسب علم و دانش، مشغول است (دانش آموز)».
ترمذی و ابن ماجه روایت کرده
پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که دنیا و زینت های آن نزد الله متعال منفور، مذموم، ترک شده و دور هست، و هر آنچه در آن است ترک شده و قابل ستایش نیست؛ زیرا دنیا و هر چه در آن است از عبادت الله متعال مشغول و از او دور می دارد، مگر ذکر الله متعال و آنچه نزدیک به آن و شبیه آنچه الله متعال آن را دوست دارد، و یا عالم در علوم شرعی که به مردم بیاموزد، یا فراگیرندۀ (دانش آموز) آن باشد.
از وحشی بن حرب رضی الله عنه روایت است که می گويد: اصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم عرض کردند: ای رسول الله، هرچه می خوريم، سير نمی شويم؟! فرمود: «فَلَعَلَّكُمْ تَفْتَرِقُونَ»: «شايد جدا از هم غذا می خوريد؟» گفتند: بله. فرمود: «فَاجْتَمِعُوا على طَعَامِكُمْ، واذْكُرُوا اسمَ اللهِ، يُبَارَكْ لَكُمْ فِيهِ». «با هم غذا بخوريد و بسم الله بگوييد تا در غذای شما برکت بیافگند".
ابو داود و ابن ماجه و احمد روایت کرده
بعضی صحابه از رسول الله صلی الله علیه وسلم پرسیدند، و گفتند: هرچه می خوریم ولی سیر نمی شویم. پیامبر صلی الله علیه وسلم برای شان فرمود: شايد هنگام خوردن جدا از هم غذا می خوريد، که هرکس تنها می خورد؟ گفتند: بله. فرمود: یکجا شوید و با هم غذا بخوريد، و هنگام غذا بگویید: بسم الله، تا الله متعال در غذای شما برکت بیافگند و سیر شوید.
از انس بن مالک رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «لَمَّا عُرِجَ بي مَرَرْتُ بِقَومٍ لَهُمْ أظْفَارٌ مِنْ نُحَاسٍ يَخْمِشُونَ وُجُوهَهُمْ وَصُدُورَهُمْ؛ فَقُلْتُ: مَنْ هؤُلاءِ يَا جِبرِيلُ؟ قَالَ: هؤُلاءِ الَّذِينَ يَأكُلُونَ لُحُومَ النَّاسِ، وَيَقَعُونَ في أعْرَاضِهِمْ». «وقتی به معراج رفتم از كنار گروهی گذشتم كه ناخن های مسی داشتند، چهره ها و سينه های شان را با آن می خراشيدند؛ گفتم: ای جبريل اينها چه كسانی هستند؟ گفت: اينان كسانی هستند كه گوشت مردم را می خورند و دست روی عزت و آبروی مردم می گذارند».
ابو داود روایت کرده
رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر می دهد: آنگاه در شب معراج به آسمان برده می شود، از کنار قومی می گذرد که صورت و سینه شان را با ناخن های مسی می خراشند و پاره می نمایند؛ او صلی الله علیه وسلم در مورد آنها و این کارشان از جبریل علیه السلام می پرسد: آنها چه کاری را انجام داده اند که با این عذاب مجازات می شوند؟ جبریل فرمود: آنان کسانی هستند که مردم را غیبت می کنند و نا حق دست روی عزت و آبروی مردم گذاشته و به مردم بد و بیراه می گویند.
