Hadeeth Cards
Da'wa cards that highlight great meanings from the noble prophetic hadiths in a simple style and attractive display that helps the Muslim to have a deeper understanding of his religion in an easy way
All
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که می گويد: صحرانشينی در مسجد ادرار کرد؛ مردم برخاستند تا با او برخورد کنند که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «دَعُوهُ وَأَرِيقُوا عَلى بَوْلِهِ سَجْلاً مِنْ مَاءٍ، أَوْ ذَنُوبًا مِن مَاءٍ، فَإِنَّما بُعِثتُم مُيَسِّرِينَ ولَمْ تُبْعَثُوا مُعَسِّرِينَ»: «او را به حالِ خود رها کنيد و يک سطل آب بر محل ادرارش بريزيد؛ شما مأموريت يافته ايد که آسان بگيريد، نه اینکه سخت بگیرید».
متفق علیه، این لفظ بخاری است
صحرانشینی در مسجد نبوی ادرار می کند که مردم او را نهیب می زنند نه اینکه با او درگیر شوند؛ اما رسول الله صلی الله علیه وسلم به آنها می فرماید: «او را به حال خودش رها کنید». وقتی ادرار کردنش تمام شد به آنها دستور می دهد بر مکانی که ادرار نموده سطلی آب بریزند و به آنها یادآور می شود که باید دعوتگرانی آسانگیر باشند نه اینکه باعث تنفر و دوری مردم از هدایت شوند.
از عايشه رضی الله عنها روايت است که آنها گوسفندی ذبح کردند. رسول الله صلى الله عليه وسلم پرسيد: «مَا بَقِيَ مِنها؟»: «از گوسفند چه باقی مانده است؟» عايشه رضی الله عنها پاسخ داد: فقط دستِ آن مانده است - و بقيه را صدقه دادم -. این بود که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «بَقِيَ كُلُّهَا غَيرَ كَتِفِهَا»: «همه اش مانده است، جز دستِ آن».
به روایت ترمذی
رسول الله صلی الله علیه وسلم گوسفندی را ذبح می کند و آن را صدقه می دهد و جز دست آن باقی نمی ماند؛ و در مورد آن می فرماید: «ثواب این گوسفند نزد الله باقی می ماند و پاداش آن را در روز قیامت خواهیم دید». چون آن را صدقه داده بود؛ اما آنچه از آن صدقه داده نشد، درحقیقت باقی نماند.
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «دِينَارٌ أَنْفَقْتَهُ فِي سَبِيلِ اللهِ، وَدِينَارٌ أَنْفَقْتَهُ فِي رَقَبَةٍ، وَدِينَارٌ تَصَدَّقْتَ بِهِ عَلَى مِسْكِينٍ، وَدِينَارٌ أَنْفَقْتَهُ عَلَى أَهْلِكَ أَعْظَمُهَا أَجْرًا الَّذِي أَنْفَقْتَهُ عَلَى أَهْلِكَ» یعنی: «از میان دیناری که در راه الله هزینه کردهای، و دیناری که برای آزادی بردهای هزینه کرده ای، و دیناری که به بینوایی صدقه دادهای، و دیناری که برای خانوادهات مصرف کردهای، بیشترین اجر را آن دیناری دارد که برای خانوادهات مصرف کردهای».
به روایت مسلم
پیامبر صلی الله علیه و سلم برخی از انواع نفقه را ذکر کرده و فرمودند: دیناری که در جهاد در راه خدا خرج کردهای، و دیناری که در آزاد کردن بردهای از بردگی و بندگی خرج کردهای، و دیناری که به مسکین نیازمندی صدقه دادهای، و دیناری که برای خانواده و عیالت خرج کردهای. سپس خبر دادند که بزرگترینِ آنها از نظر پاداش نزد خداوند، آن دیناری است که برای خانواده و عیال و کسانی که نفقهٔ آنان بر تو لازم است، خرج کردهای.
از ابوعبدالله جابر بن سمره رضی الله عنهما روایت است که می گويد: نمازها را با رسول الله صلى الله عليه وسلم می خواندم؛ نماز و خطبه ی رسول الله صلى الله عليه وسلم در حد اعتدال بود. (نه بسيار طولانی و نه خيلی کوتاه).
به روایت مسلم
میانه روی و اعتدال در نماز و خطبه ی رسول الله صلی الله علیه وسلم مشهود بوده است؛ و نماز و خطبه ی ایشان نه بسیار طولانی بوده و نه بسیار کوتاه؛ رسول الله صلی الله علیه وسلم اسوه و الگوی همه ی مسلمانان به ویژه امامان و خطیبان می باشد؛ لذا با استناد به همین حدیث، درست نیست که نماز و خطبه سریع و با شتاب خوانده شود؛ بلکه راه و روش رسول الله صلی الله علیه وسلم در این موارد، میانه روی و گاها طولانی کردن به گونه ای بوده که با مشقت و آزردگی همراه نبوده است.
از اِياس بن عبدالله بن ابی ذباب رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لاَ تَضْربُوا إِمَاءَ اللَّهِ»: «کنيزان الله (يعنی همسران خود) را نزنيد». پس از چندی عمر رضی الله عنه نزد رسول الله صلى الله عليه وسلم آمد و گفت: زنان در برابر شوهران خود گستاخ شده اند. لذا رسول الله صلى الله عليه وسلم درباره ی تنبيه زنان اجازه داد. ديری نپاييد که زنان زيادی به خانه های همسران رسول الله صلى الله عليه وسلم آمدند و از شوهران خود شکايت داشتند که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «لَقَدْ أَطَافَ بآلِ بَيْت مُحمَّدٍ نِساءٌ كَثيرِ يشْكُونَ أَزْوَاجَهُنَّ، لَيْسَ أُولِئك بخيارِكُمْ»: «زنان زيادی نزد خانواده ی محمد آمده اند و از شوهران خود شکايت دارند؛ چنين مردانی بهترين های شما نيستند».
به روایت ابن ماجه - به روایت ابوداوود - به روایت دارمی
رسول الله صلی الله علیه وسلم از اینکه مردی همسرش را بزند نهی می کند؛ پس از مدتی عمر رضی الله عنه آمده و به رسول الله صلی الله علیه وسلم می گوید: زنان نسبت به شوهران شان گستاخ شده و جرات پیدا کرده و نافرمانی می کنند. این بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم به زدن آنان در صورت نیاز و وجود سبب آن از قبیل نافرمانی و موارد مشابه، اجازه داد به شرطی که نه چندان سخت باشد. روز بعد زنانی به همسران رسول الله صلی الله علیه وسلم مراجعه نموده و از زدن سخت شوهران شان و سوء استفاده از این رخصت شکایت نمودند؛ لذا رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: مردانی که زنان شان را به سختی می زنند، بهترین شما نیستند. و به همین دلیل الله متعال زدن را آخرین مراحل درمان نشوز و نافرمانی قرار داده است: «وَاللاَّتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ»: «و [ای شوهران،] به زنانی که از نافرمانی شان بیم دارید، پند و اندرز دهید؛ [اگر فرمانبردار نشدند،] در بستر از آنان دوری کنید [و اگر تأثیر نکرد،] آنان را [چنانکه سخت نباشد] بزنید». و این سه مرحله به ترتیب می باشند نه اینکه هر سه باهم به کار گرفته شوند؛ بنابراین ابتدا نصیحت و پند و اندرز و یادآوری مورد استفاده قرار می گیرد، اگر مفید بود که الحمدلله؛ اما اگر فایده ای نداشت، گزینه ی بعدی جدا کردن بستر خواب می باشد؛ و اگر این مورد هم سودی نداشت، گزینه ی تنبیه بدنی جهت ادب نمودن وی و نه تنبیه بدنی از روی انتقام، می باشد.
از معاذ بن جبل رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لا تُؤْذِي امْرَأَةٌ زَوْجَهَا في الدُّنْيا إِلاَّ قالَتْ زَوْجَتُهُ مِنَ الحُورِ الْعِينِ لا تُؤْذِيه قَاتلَكِ اللَّه، فَإِنَّمَا هُو عِنْدَكِ دخِيلٌ يُوشِكُ أَنْ يُفارِقَكِ إِلَينا»: «هیچ زنی شوهرش را در دنيا اذيت نمی کند مگر اینکه همسرِ بهشتی آن مرد، يعنی "حور عين" می گويد: الله تو را بکشد؛ اذيتش نکن. او نزد تو مهمان است و به زودی از تو جدا می شود و نزد ما می آيد».
به روایت ابن ماجه - به روایت ترمذی - به روایت احمد
رسول الله صلی الله علیه وسلم از سخن حور عین در مورد زنی خبر می دهد که در دنیا شوهرش را اذیت می کند؛ اینکه می گوید: آن مرد در دنیا مهمان است و به زودی به آخرت سفر می کند و وارد بهشت شده و سهم زنان آخرت می شود.
از اسماء دختر ابوبکر صديق رضی الله عنهما روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم به من فرمود: «لاَ تُوكِي فَيوكِيَ اللَّهُ عَلَيْكِ»: «بخل نکن و در بذل و بخشش سخت نگير که الله بر تو سخت می گيرد (و نعمت يا برکتش را از تو بازمی دارد)». و در روايتی آمده است: «أَنفِقِي أَو انْفَحِي أَو أَنْضَحِي، وَلا تُحْصِي فَيُحْصِيَ اللَّه عَلَيكِ، وَلا تُوعِي فيوعِيَ اللَّهُ عَلَيْكِ»: «انفاق کن يا ببخش يا هديه بده و - بذل و بخشش خود را - حساب مکن که در مقابل، الله نيز فضل و برکتش را از تو منع می کند؛ و با ذخيره کردن بخل نورز که الله نعمت و برکتش را از تو بازمی دارد».
متفق علیه
رسول الله صلی الله علیه وسلم به اسماء دختر ابوبکر صدیق رضی الله عنهما می فرماید: «چیزی را ذخیره نکن و در آنچه داری بخل نورز و از انفاق آنها خودداری نکن که در این صورت رزق و روزی ات قطع می شود». و او را به انفاق در راه الله جهت کسب رضایت الله متعال امر می کند. و در ادامه می فرماید: با انفاق کردن از قطع رزق و روزی نترس و این مساله منجر به این نشود که انفاق نکنی. و این معنای «فَيُحْصِيَ اللَّه عَلَيكِ» می باشد. و از بخشیدن و عطا کردن مالت به فقیر، بخل نورز و خود را از این کار منع نکن که الله متعال فضل خود را از تو باز می دارد و راه رسیدن آن را بر تو می بندد.
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «لَوْ كُنْتُ آمِرًا أحَدًا أَنْ يسْجُدَ لأَحدٍ لأَمَرْتُ المرْأَة أَنْ تَسْجُدَ لِزَوْجِهَا»: «اگر به کسی فرمان می دادم که کسی را سجده کند، به زن فرمان می دادم برای شوهرش سجده نمايد».
به روایت ترمذی
رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر می دهد که اگر قرار بود به کسی دستور دهد به کسی دیگر سجده کند، به زن دستور می داد به شوهرش سجده کند؛ و این به سبب بزرگ داشت حق شوهر بر او می باشد؛ اما سجده کردن برای غیرالله حرام است و به هیچ وجه جایز نیست.
از انس رضی الله عنه روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم وارد مسجد شد؛ ناگهان چشمش به ريسمانی افتاد که در ميان دو ستون کشيده و بسته شده بود. فرمود: «ما هَذَا الْحبْل؟»: «اين ريسمان چيست؟» گفتند: اين ريسمان زينب است که وقتی از خواندن نماز خسته می شود، خود را به آن می گيرد. فرمود: «حُلّوه، لِيُصَلِّ أَحدُكُمْ نَشَاطَه، فَإِذا فَترَ فَلْيرْقُدْ»: «آن را باز کنيد؛ هريک از شما تا زمانی که با نشاط است، نماز بخواند و هرگاه خسته شد، بخوابد».
متفق علیه
رسول الله صلی الله علیه وسلم وارد مسجد می شود و در برابر خود ریسمانی می بیند که بین دو ستون از ستون های مسجد بسته شده است؛ از دیدن آن تعجب کرده و علت آن را جویا می شود که صحابه رضی الله عنهم می گویند: آن ریسمان زینب است که وقتی برای مدت طولانی نماز نافله می خواند، به هنگام خستگی آن را می گیرد؛ لذا رسول الله صلی الله علیه وسلم به باز کردن آن دستور می دهد و به میانه روی در عبادت تشویق نموده و از افراط در آن نهی می کند؛ تا هر عبادتی با نشاط و شادابی انجام شود.
